dinsdag 31 december 2013

Het mag toch iets zijn - Deel II

Meringues. Ik maak dat al eens als ik nog wat eiwit over heb. Per twee eiwitten 125 gram fijne suiker, zegt dat recept. Eiwit opkloppen, suiker toevoegen en blijven kloppen. Omdat ik dat nooit spuitbaar krijg lepel ik dat dan gewoon op een bakplaat. Deze keer heb ik er ook nog wat fijngemalen pistachenootjes bij gedaan.

Na ruim anderhalf uur op 110 graden ziet dat er zo uit:



Mierzoet en vreselijk ongezond, maar wel bijzonder lekker.

Het mag toch iets zijn - Deel I

Iedereen die mij een beetje kent weet ondertussen dat ik op oudejaarsavond liefst van al een hele diepe put zou graven waar ik dan 24 uur niet meer uit moet komen. Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb een complete pesthekel aan deze dagen. Met uitzondering van kerstavond haat ik met passie alles wat ver of dichtbij naar de eindejaarsfeesten ruikt.

Maar kijk, ik ga u verder niet lastigvallen met mijn rothumeur. En om het ook voor Meneer J een beetje feestelijk te houden ben ik nog even de keuken ingevlogen. Voor pastasaus met aubergines. Maar ook voor minipasteitjes. Ik had nog wat deeg over van het vorige exemplaar, en daar heb ik kleine versies van gemaakt, gevuld met artisjok, mozzarella en gebakken champignons.




Omdat ik ze in een siliconevorm heb gebakken zijn de randen niet erg knapperig geworden. Maar ik ga dat oplossen door ze straks bij wijze van opwarming zo nog een tiental minuutjes in de oven te schuiven.

zaterdag 28 december 2013

No soggy bottom! Pie met yoghurtkorst - gevuld met spinazie, feta en pecannoten.

Normaal gezien gebruik ik kant-en-klaar deeg voor quiches en zo. Maar het jeukt al langer dan vandaag om met zelfgemaakte deegkorsten te werken. Ik vond al recepten met kwark, maar uiteindelijk werd het iets met yoghurt. En wel dit.

Drie cups bloem (nu ik maatjes gekocht heb gaat dat opeens veel gemakkelijker om die Amerikaanse recepten te bakken) gemengd met zo'n 230 gram koude boter in kleine blokjes gesneden, een halve soeplepel zout en wat suiker. Daar een beetje met uw vingers in husselen zodat het de structuur van grof broodkruim krijgt. En er dan 2 eierdooiers en anderhalf potje yoghurt bij doen. Het recept vraagt Griekse yoghurt, maar ik had enkel magere yoghurt in huis en heb daar dan maar mijn plan mee getrokken.

Kneden, uitrollen op een met bloem bestoven werkvlak en dan in je vorm leggen. Ik had voor het zekerste onderin mijn springvorm een cirkel van bakpapier gelegd. Deksel rollen en op maat snijden en op een vel bakpapier leggen. Zowel het deksel als het bakblik een half uurtje in de frigo zetten.Van restjes deeg vormpjes uitsteken voor de decoratie achteraf.



Voor de vulling:
450 gram spinazie aanstoven met peper en zout en goed laten uitlekken (nog beter: uitwringen in een propere doek). Een ui fijnsnipperen en aanstoven met wat knoflook. Een handvol of twee noten in de cutter doen (hier: cashew en pecan). Een pakje feta verkruimelen. Alles door elkaar roeren en bijkruiden. Ik heb een mix van groene kruiden, peper, een beetje citroensap en wat nootmuskaat gebruikt.

De vorm uit de koelkast halen en vullen. Best goed aandrukken. Dan het deksel erop leggen en bijsnijden en zorgen dat je geen naden hebt. Afwerken met figuurtjes (of niet, ook goed), inkwasten met losgeklopt eigeel en een schoorsteentje maken in het midden.


Ik heb de taart op 180 graden gebakken in een kleine drie kwartier. Ik ben apetrots op het resultaat.



Enig probleem: ik wil er geen stuk uitsnijden :)

woensdag 25 december 2013

Rijsttaart met kokos - variatie

Ik ben hier al eens uitgelegd, dat van die rijsttaart met kokos. Maar ik was dat ondertussen vergeten en deze keer heb ik ze weer net iets anders gemaakt.

1 blik kokosmelk (ongeveer 450 ml is dat) met evenveel melk en dan nog een scheutje (om aan een liter te komen) aan de kook brengen met 150 gram boter. Daar 250 gram rijstvlokken, 30 gram kokospoeder en 250 gram suiker onder roeren en dat op een zacht vuurtje laten indikken. Regelmatig omroeren.

Beetje laten afkoelen en er drie eierdooiers onder roeren. Ook toegevoegd: een handvol bresiliennenootjes en een kleine koffielepel citroenpoeder. Zeste zou ook perfect lukken. Dan drie eiwitten stijfkloppen en onder het rijstmengsel gieten.

Alles in een grote taartvorm gieten. Neen, dat gaat niet aanbakken en ja, dat gaat heel gemakkelijk te snijden en uit te scheppen zijn. No problemo! Goed 45 minuten in de oven op 180 graden, bestrooien met nog meer nootjes en wat poedersuiker. Hoppa!





Chocoladetaart op Kerstse wijze

Gisteravond was het van ontploffens bij de mama. Superlekker, maar naar goede gewoonte weer veels te veel. Vandaag is het koffietafelen hier om de hoek. Dat zal dan wel weer volstaan. Ik hoef een paar dagen echt geen mensen meer te zien hierna, en ik zou het ten zeerste op prijs stellen als al die kerstmarkten, kerstbomen en kerstballen nu zouden oprotten en we alstublieft weer gewoon normaal zouden kunnen doen, want - met uitzondering van kerstavond - ik HAAT deze periode zo hartsgrondig dat ik begin te hakkelen van zodra ik probeer uit te leggen waarom.

Het enige lichtpunt aan deze hele periode is dat het betekent dat er eens voor meer dan twee man gekookt moet worden. Mijn moeder nam gisteren het grootste deel voor haar rekening, deze voormiddag ben ik er een beetje ingevlogen.

We hebben al zo'n bucheding van bij de bakker op de hoek, omdat het nu eenmaal kerstdag is. Maar gezien de familie van Meneer J op zijn zachtst gezegd een beetje taartenzot is, durf ik dat niet riskeren om met alleen die buche aan te komen zwaaien. Chocoladetaart dus.

Het recept komt van alhier en doet mij op de bloem na een beetje aan gebakken chocomousse denken:

Au bain-marie 200 gram donkere chocolade smelten met 200 gram boter. In een kom zes eieren tot schuim kloppen met 300 gram suiker en er dan nog 100 gram bloem bij doen (ik heb zelfrijzende gebruikt). De gesmolten chocolade toevoegen en goed omroeren. In een taart vorm doen en 40 minuten laten bakken op 180 graden.

Ik heb een silicone tulbandvorm gebruikt en het lukte prima om dat te ontvormen na een tiental minuutjes afkoelen.


Daarna gaf ik, geheel tegen mijn principes, toe aan de festive mood en liet ik er de volledige stock van het Bakkershuis op los. Ziehier! Als dat geen kerst is!


PS: ik heb ook nog een rijsttaart met kokos en nootjes gebakken (post volgt nog). Drie volwaardige taarten dus, en we zijn met - euh - zes man.

zondag 22 december 2013

People who do not use grams should be fined! In all honesty, you get great recipes for cookies in return.

I cannot get my head around American (and British, for that matter) measurements. I can understand the concept of a cup of milk, and even a cup of flour. But a cup of butter? Or a stick? Really?

So in general I try to avoid US or UK websites when searching for recipes. Unfortunately, the internets provides the most delicious stuff in English. And I drag myself beyond the point of swearing about conversion tables because the food is just too good to be true.

Check this out: Peanut Butter Chocolate Chip Oatmeal Cookies. Amassing trouble onto myself, I fed the words peanut butter, chocolate chip and cookies to google. Looking for trouble, that is. And I do not even like peanut butter!!

For the benefit of others (reasonable people) I will convert the measurements to the more sensible gram/Celcius system. No offense...

1/3 cup of unsalted butter, softened = 80 grams
1 cup of brown sugar = 220 grams
2 eggs, room temperature = 2 eggs (I'm not THAT stupid)
1/2 cup creamy peanut butter = 170 grams (I used a conversion for syrup and honey and such)
1 tsp vanilla extract
1 cup of flour + 1 tsp baking soda: substituted for 140 grams of self raising flour
1/2 tsp salt
3 cups of old fashioned oats = 250 grams
1 cup of semi-sweet chocolate chips = whatever in the kitchen drawer.

Cream the softened butter with the brown sugar, add the eggs and the peanut butter and the flour and the oats and the chocolate chips. And then pretend you did not see the whole recipe and add some chopped nuts (pecan, walnut and cashew, in this case) and some coarsely chopped apricots.



Get your hand dirty in shaping the cookies (they don't spread out, so you can space them quite close together on a sheet of baking paper or silicon mat) and put them in the oven for about 10 minutes at 180°C (yes, i had to convert that as well).



Chewy, delicious, and well worth the extra search.




Rauwe sjikongs (ja, dat is witlof)

Gestoofd vind ik het niet echt lekker (al draai ik de laatste jaren bij als ik het zelf klaarmaak en serieus laat karameliseren met een beetje honing en mosterdzaad en zo). Maar rauw? Per duust kilo, als het even kan.

En dan bij voorkeur zo:



Je snijd zon "totske" middendoor en haalt er een klein beetje van het hartje uit met een scherp mes. Ik benadruk "klein beetje" omdat iedereen natuurlijk weet dat die harde stukjes vanbinnen het lekkerste zijn. Mijn moeder weet dat ondertussen ook, na jaren zagen van mijn kant. Merci mama, ik zie u graag :).

Enfin, je snijdt die halve dinges dan nog eens in twee en snijdt daar fijne kwartmaantjes van. En dan doe je daar een drets mayonaise bij en een soeplepel mosterd en wat grof zout en peper van de molen. En dan, dan, dan laat je dat een uurtje staan in de frigo. Want het zout trekt het sap uit die blaars en dat maakt dat de mayonaise een beetje lopend wordt en ik besef ten volle dat het er niet uitziet, maar ik kan daar een emmer van eten. Echt, een emmer. Ik hoef daar niets bij. Maar omdat Meneer J daar niet mee akkoord zou zijn heb ik er aardappelpuree en nepchickennuggets bij geserveerd. Geen klachten!

Dwaze dingen die een mens doet als hij in de keuken staat

Maar serieus, ik sta daar vrij dikwijls. En als ik heel geconcentreerd bezig ben, dan betrap ik mezelf erop dat ik echt dwaze dingen sta te doen. Altijd dezelfde zelfs.

Ken je die scène uit The Incredibles waarin moeder van die rare smoelen maakt als ze de jongste te eten geeft? Ik doe dat ook. Daarnet nog, toen ik de mayonaise uit een hele grot pot in een kleinere wou overscheppen omdat zelfs mijn lange lepels te kort werden om zonder besmoste vingers bij het spul te geraken.

En zingen, gelukkig voor mijn buren gewoon in mijn hoofd. Om mij ongekende redenen telkens dezelfde twee klassiekers: de begintune van de Muppetshow en deze:


En dat zijn dan nog alleen de dingen waar ik mij niet echt voor schaam.

vrijdag 20 december 2013

Kruiden en noten en zo

Ja, ik weet het, 't is hier stillekes.

Ik wou alleen nog laten zien wat ik op tinternet gekocht heb. Ik ben immers een beetje overboord gegaan op gekruid.com. Een beetje maar ....



Walnoten, peccannoten, cashewnoten, hazelnoten, pistachenoten, gedroogde abrikozen, pompoenpitten, chiaseeds, hempseeds, havermout en een soort pulver van citroenschil waar ik me iets anders van had voorgesteld maar dat ik wil gebruiken om méringues mee te maken of zo. Ooit eens. Niet nu. Nu is het al wel als de gootsteen er een beetje deftig bij ligt.

zondag 15 december 2013

Wortelen, broccoli en pastinaak = avondeten

Meneer J ambieert een loopbaan als scenarist, tegenwoordig. En daarmee zat ik hier weer moederziel alleen te geelogen. Wat mij goed uitkomt, voor 't moment. Maar omdat er dan toch uiteindelijk nog een berichtje kwam dat hij kwam eten heb ik me nog naar de stoof gesleept.

Worteltjes in schijfjes gekeukenmachient, aangestoofd met een halve ui en wat boter, geblust met de laatste deciliter witte wijn die nog in huis was en langzaam in de sauteuse laten garen. Op het einde een soeplepel mosterd van de buren erbij doen (de mijne was op).

Pastinaken schillen en in stukken snijden. Coaten met olijfolie, balsamicoazijn, twee soeplepels bruine suiker, peper en zout. Een halve ui in ringen snijden en erbij doen. In een ovenschaal zo'n half uurtje op 180 graden laten garen en af en toe eens omroeren.

Broccoli beetgaar koken en dan met een klontje in een pan met in stukken gesneden veggieworsten beetje opbakken.

Het moeilijkste stuk is alles zo'n beetje tegelijk op tafel te krijgen.



Er is nog over voor morgen. Ik ga daar dan een rauwkostslaatje bij serveren.

Slapeloze chocoladekunst

De Britten (en dus ook mijn geliefkoosde BBC) gaan overboord met hun kerstgezeik, serieus. Ik kan daar niet goed tegen want ik heb een eindejaarsfeestenallergie. Nog een goede drie weken en we kunnen de jaarlijkse massahysterie weer voor eventjes vergeten. Ja, ik ben slechtgezind. Ik kan niet slapen.

Ik heb dan maar beslist om de muizen in mijn kop te verzuipen in de chocolade. Jamie was daarnet iets geestigs aan het doen en ik dacht dat het zelfs na middernacht nog verantwoord was om eraan te beginnen. Vooral omdat het een dag moet staan eer je ermee verder kan. Lees: opeten.

Simpel gezegd en gedaan:

  • stuk bakpapier vastplakken op het werkblad (beetje tape op het einde does the job)
  • daar met de losse hand wat rietsuiker over strooien
  • ik wou er wat zeste van sinaasappel over strooien, maar opeens bedacht ik me dat ik een buisje met Yuzupoeder had gekocht en dat ik ooit eens wou uitvissen wat ik ermee aan moest. Bij deze: beetje yuzupoeder over de suiker gestrooid.

Laatste stap: een berg chocolade smelten au bain dingeske en er dan een houten lepel in steken en van moderne kunst doen over de suiker.



Dat mag nu afkoelen, in de hoop dat ik daar morgen stukken van kan afbreken. Waarvoor is mij een raadsel, maar het zag er goed uit en gedurende ongeveer 15 minuten heb ik niet nagedacht. Nu nog recepten vinden voor de rest van de nacht en alles komt goed.

zaterdag 14 december 2013

Zweedse spekken: knäck

Toen ik op mijn 18de eindelijk kon ontsnappen aan de heimat had ik nooit kunnen vermoeden dat ik amper een paar maanden later de mensen zou leren kennen die tot op vandaag deel uitmaken van het kleine kransje echte vrienden dat een mens in zijn leven rond zich verzamelt.

Uit een vaste kliek van zes nogal uiteenlopende karakters bleven er uiteindelijk drie aan elkaar plakken. Een daarvan is de mama van mijn jongste metekindje, waarvoor ik niet dikwijls genoeg merci kan zeggen. De andere was ook een tijdje mijn collega en zie ik soms ruim een jaar niet, maar als we elkaar zien is dat telkens een feestje. Hartsvriendinnen, allebei.

Met een beetje geluk zien we elkaar in de loop van volgende week eens terug. Ik kijk daar zwaar naar uit. En ik heb bij wijze van voorpret net iets gemaakt waar één van hen nu al van loopt te zeveren: knäck.

Knäck, dat zijn Zweedse karamellen. Ter plekke geleerd en met scheepsladingen tegelijk klaargemaakt, in allerlei varianten. met chocola, met nootjes, met drank.... Probleem is dat je dat maakt met sirap, en dat ik dat hier zo direct niet kan vinden. Gelukkig voor de vriendin in kwestie zat ik in september in Denemarken, en daar verkopen ze dat spul ook. Ik heb nu al spijt dat ik maar één fles mee naar huis heb genomen.


 Het recept is poepsimpel maar wel een beetje gevaarlijk.

In een (saus-)pan met een dikke bodem (doe jezelf een lol en neem iets antiaanbak) giet je 2 dl room, 2 dl sirap (de lichte variant) en 2 dl suiker. Doe er een klontje boter bij en laat smelten. Hou dat spel bijzonder goed in de gaten, want eenmaal heet begint dat te borrelen en te bruisen en voor je het weet hangt heel de stoof vol! En dan is het een kwestie van te roeren en te roeren en nog een beetje te roeren totdat dat spel "pakt". Dat kan gemakkelijk dik twintig minuten duren. Testen kan door een beker koud water klaar te zetten en daar af en toe een druppel van dat beslag in te laten vallen. Als het mooi stolt maar nog net "nijpbaar" blijft is het klaar.

Daarna haal je dat van het vuur en lepel je dat bijzonder voorzichtig in bakpapieren cuvetjes. Wie ooit als eens zijn vingers gebrand heeft aan suiker weet waarom! Omdat ik dat na acht cuvetjes eigenlijk al beu was heb ik in bakpapier een vorm gemaakt waar ik de rest van de karamel in heb gegoten.


Laten opstijven in de koelkast. Omdat ik er behoorlijk goed in geslaagd was om de juiste consistentie te bereiken kon ik die lap karamel nog gemakkelijk in stukjes knippen. Is hij wat harder, dan zal je misschien stukjes moeten afbreken. Maar dat geeft niets, want dan is de kans groter dat je een groot stuk krijgt. Ha!


woensdag 11 december 2013

Rode paprika en witte wijn: 't is bijna een smartlap, maar het is pastasaus.

Elke keer ik in de supermarkt mooie rode paprika's zie liggen ben ik eraan voor de moeite. Ik MOET ze hebben. Zo schoon dat die dingen zijn, en zo schoon als dat ze blinken. Mocht ik iets meer aanleg hebben voor poetsen, dan blonk ik ze elke dag op.

Om toch niet helemaal voor zwakzinnig versleten te worden heb ik maar gewoon een simpele saus mee gemaakt. Daarvoor heb ik twee stuks in vier gesneden en zwartgeblakerd in de oven.


Even laten afkoelen voor je de schil er af trekt is een goed idee tenzij je graag de blaren van je vingers pelt. In stukjes snijden, en samen met een fijngesneden ui en wat fijngesnipperde look wat aanstoven in olijfolie en wat pikante olie (ik ben vrees ik een beetje overboord gegaan, maar bon).

Boeltje overhevelen naar de cuttermasjien en fijncutteren. Terug in de pan doen, beetje laten opkoken en geut witte wijn (of bouillon, of nee, toch maar wijn) bij doen en beetje laten inkoken. En dan een klets room erbij en peper en zout en zo.


Et voila. Als je zoals veel Belgen graag saus met pasta eet is het amper genoeg voor één persoon. Eet je liever pasta met saus, dan denk ik dat je er twee mensen mee blij kan maken. Tenzij één daarvan Meneer J is. Dan is het een voorgerechtje.

Ik heb ook een bordprentje - inclusief parmezaan en basilicum.


dinsdag 10 december 2013

Memories: Oat Flatbread - Fail

In Sweden, there is a shortage of bakers. Or at least, there was when I lived there 21 years ago. I remember only one real shop that sold good bread in the whole of Uppsala and on a student budget there was just no way I could afford to buy there every day. And since I was not prepared to live of the white prepacked stuff that was sold in supermarkets, I resorted to baking bread myself. 
Not that I ever was great at it. Bread is by far my biggest challenge in the kitchen. But I think it was one of my Finnish friends that handed me a very basic recipe to get by. It had to do with oats, baking powder, water and some melted butter, but I cannot for the life of me remember what the quantities where and whether it had flour added or not. In any case it was just a matter of mixing everything, throwing it in the oven for 10 minutes and then eat it. Still hot, with some melting butter, preferably. They looked a little like flat pita breads and they were the cheapest way to feed yourself. Leaving more money to get drunk at parties. We were students, after all. 
So today I wanted to find out and I started with this recipe, containing nothing more than oats, baking powder, salt, some oil and hot water. It's in the oven now, but I can see that it's not going to work out like this. 
Too bad, because in my head I am already baking variations containing nuts and raisins and cinnamon, and maybe some sweetness, or grated onions, or blue cheese...

Looks like cardboard, tastes like it too

Tasted them, way to dry. There is something about the flavour of the toasted oats though...


maandag 9 december 2013

Koekjes met citroencustard

Gisteren, toen ik nog heel even dacht dat ik onoverwinnelijk was, heb ik naast focaccia ook nog citroenkoekjes gebakken.



Ik geef u hierbij het bijgestelde recept (uit Vegetarian Times) want mijn poging was bijzonder lekker maar ik zou er de volgende keer nog een beetje aan prutsen. Bovendien word ik compleet zot van dat gedoe met cups en wie rekent er nu in godsnaam met soeplepels voor het afmeten van boter? Voor uw gemak - zo ben ik - heb ik al omgerekend.

Voor de koekjesbodem:

  • 50 gram gesmolten boter
  • 50 gram suiker (ik heb rietsuiker gebruikt en las daarnet in het EVA-magazine dat dat niet echt een goed idee is wegens daar wordt - serieus - beendermeel (!) voor gebruikt wordt. En toch ga ik dat pak eerst opgebruiken)
  • 1 eetlepel zeste van citroen
  • een snufje zout
  • 120 gram bloem

Gewoon allemaal losroeren en dan plat duwen in een met bakpapier bekleedde ovenschotel. Ik denk dat de mijne wat klein was, want ik had uiteindelijk een goede halve centimeter dikte en misschien was dat wat veel, ofwel heb ik het niet lang genoeg in de oven gezet om het helemaal krokant te krijgen. Het recept zegt 25 minuten op 175 graden. Volgende keer plet ik het dunner en zet ik het vijf minuten langer in de oven.

Voor de citroencrème:

  • 150 gram suiker
  • 120 ml citroensap (drie citroenen volstonden in mijn geval net)
  • 3 eetlepels honing
  • 1 theelepel vanille-extract
  • snufje zout
  • 4 eieren
  • 3 eetlepels bloem

Ook gewoon allemaal losroeren en dan bovenop de nog warme onderlaag gieten. Dat vraagt dus enig precisiewerk bij het bekleden van je ovenschaal, maar wonder boven wonder is het al bij al vrij eenvoudig. Nog eens een dik kwartier in de oven, maar nu op 150 graden. Het moet nog een heel klein beetje wiebelen.

En dan het moeilijkste van het hele spel: geduld!! Best zo goed als helemaal laten afkoelen voor je het uit de schaal haalt. Tot mijn grote verrassing bleek dat dus perfect te snijden en leverde het een perfecte combinatie op van een soort shortbread-achtige ondergrond en een wel zeer zoetzure bovenlaag. Ik vind dat wel lekker, zoiets.

Bedenkingen:

  • die onderlaag eens proberen met het recept van tartine russes of met speculaas en boter
  • er een taart van maken met zeer dun uitgerold kruimeldeeg
  • afwerken met kokospoeder of vers rood fruit in de zomer.

En ook nog een last-minute dienstmededeling: hoe hard het ook kriebelt, ik moet even uitstuipen. Denk ik. Platte batterij, helaas.


zondag 8 december 2013

Great British Bake Off - Focaccia

Nu ze op Vitaya alle jaargangen van TGBO aan het heruitzenden zijn heeft u geen enkel excuus meer om niet te kijken. Zelfs ondertiteld blijft het het enige kookwedstrijddink waar ik echt van zit te smullen. Ik hou van die mensen, van hen allemaal. Omdat ze daar met hun hart staan te bakken, en niet met hun bankrekening. En dat dat de enige juiste manier van bakken is.

In elke aflevering wordt aan deelnemers gevraagd om een technische proef af te leggen. Daarbij krijgen ze een recept dat hen niet op voorhand werd doorgegeven - en waar ze dus niet op konden oefenen - voorgeschoteld. De uitleg die ze krijgen is vrij fragmentair: bak- en rijstijden staan amper of niet aangegeven, net als oventemperaturen en dingen die je zeker moet of niet mag doen (zoals al dan niet lucht uit het deeg kloppen en zo). Ze moeten dus terugvallen op hun bakkersinstincten. Dat zijn de momenten in de wedstrijd waarop ik altijd met open mond zit te gapen en me bedenk dat ik er eigenlijk niets vanaf weet.

Gelukkig zetten ze bij de BBC de recepten in al hun volledigheid op het net. Voor de focaccia heb ik dan ook het recept van Paul Hollywood gevolgd.

Ingrediënten:

500g bloem
10 gram zout
2 zakjes droge gist (in mijn geval 2 zakjes van elk 9 gram)
2 soeplepels olijfolie
400 gram koud water
extra olijfolie
grof zout
En omdat ik toch nooit helemaal kan doen wat ik moet doen:
3 tenen geraspte look
2 lepels lookboterkruiden
een handvol parmezaanse kaas

Recept:
Bloem, gist, zout en 2 lepels olie samen met 300 ml water in een kom doen en omroeren tot alles goed aan elkaar plakt en dan vijf minuten grondig kneden terwijl je er beetje bij beetje de rest van het water bij doet. Niet verschieten, want het wordt een erg slap en plakkerig boeltje. Gelukkig had ik de aflevering gezien en begon ik er niet meteen extra bloem bij te mikken, want dan was het naar de zak geweest.

Eenmaal het water erbij moet je nog eens vijf minuten kneden. Ik duwde met mijn vuist de plakboel tegen de rand van mijn kom en plooide die dan weer naar het centrum, onder het voortdurend draaien met die kom. Je ziet zo hoe het deeg begint te "pakken" en er zich lange, draderige slierten vormen wat, vermoed ik, de bedoeling is.

Wrijf wat olijfolie over je werkblad en leg het deeg er bovenop. Kneed nu nog eens vijf minuten. Ik heb er op dat moment ook de kruiden en de look bij gedaan. Normaal moet je nu echt een deegbal hebben, al vond ik mijn poging nog steeds wat aan de plakkerige kant. Dat kan ook aan de bloemsoort gelegen hebben. Ik heb enkel gewone patisseriebloem in huis, en voor brood zou je eigenlijk een wat steviger soort moeten gebruiken.

Je doet het deeg terug in een kom om te laten rijzen (afdekken met plasticfolie). en dat gaf een probleem. Op een bewolkte dag als vandaag en met de kamer al op de juiste temperatuur was het niet evident om een plek te vinden die warm genoeg was. Ik heb dan maar de oven even op stand 1 gezet, kom erin, oven weer uit en een half uurtje laten staan. Dat hielp, want na een half uurtje was ik er zo ongeveer.

Je kapt het deeg uit op een vel bakpapier en laat het opnieuw rijzen, dit keer voor een uurtje. Ik had de dwazigheid begaan om de oven op warme lucht te zetten, terwijl rijzen natuurlijk bij voorkeur zonder tocht moet gebeuren, maar passons, het zag er deftig uit.

Na een uurtje het deeg bedrizzelen met olijfolie en grof zout en er met je vingers er de zo typische putjes in maken.




En dan in 20 minuten afbakken op 220 graden. Van zodra uit de oven nog een beetje olijfolie toevoegen en dan direct er de gemalen Parmezaanse kaas over doen zodat die nog wat in het brood kan smelten. Klaar.




Conclusie: ik had bij de slechtste helft gezeten. 't Is megalekker van smaak, maar ik vind de korst wat te broderig en het deeg een minuut van genoeg gebakken. Maar voor de eerste keer: toch content.






dinsdag 3 december 2013

Soezengeluk

Al eeuwen op het lijstje "moet ik ooit eens doen maar ik durf niet want dat is veels te moeilijk": soezen. Ik weet niet eens waarom ik dat absoluut wil bakken want ik ben daar niet zot van, wegens gevuld met pudding en pudding is yuk. In elk geval bleef dat maar knagen en knagen is niet goed voor mijn mentale welbevinden. Het moest er dus maar eens van komen.

Hier en hier legt Michel uit waarom het wel en niet poepsimpel is. En dus ben ik vandaag maar in een vlaag van overmoed  (en ook wel omdat ze op Vitaya in den achternoen TGBBO - seizoen één aan het heruitzenden zijn en ik daar nog even gebiologeerd naar zit te kijken als drie jaar geleden) toch maar aan de slag gegaan met soezendeeg.

Ewel hé, ik zal u eens iets zeggen: dat is effectief poepsimpel! Meus legt dat goed uit. Ik heb er geen vanille bij gedaan omdat ik ze met een hartige vulling wou serveren. Maar serieus, geef toe:



Dikke middelvinger naar alle doemdenkers! Who's the boss now?

maandag 2 december 2013

Macaroni met kaas en hesp maar dan zonder hesp

Troostvoer! Ik wil vandaag maar één soort eten en dat is troostvoer. Daar zijn twee mogelijke omschrijvingen voor:

  • Troostvoer (zoet): Boerinneke choco met een lepeltje en pim's met appelsien en marsepein en roomijs met caramelsaus en nootjes
  • Troostvoer (hartig): kaas en zout en kaas en zout en kaas en zout en kaas en zout (vroeger stond er ook salami in dat rijtje, maar die werd afgevoerd)
Vandaag was het overduidelijk tijd voor de hartige variant, wat meteen ook de uitdaging van de maand betekende. Want - bekentenis - ik kan niet echt goed kaassaus maken. Niet dat ze slecht is of zo, en technisch heb ik dat goed onder de knie. Maar elke keer als ik ergens kaassaus eet denk ik dat de mijne zo lekker niet is.

Tot vandaag! Ik heb mijn kaassausbeest getemd, denk ik. Door er wat mee te frutselen. Klont boter smelten en daar een soeplepel of twee bloem bij doen en dat laten opstaan tot het naar koekjes ruikt en er dan beetje bij beetje de melk onder roeren en op een zacht vuurtje roeren en laten pruttelen tot ze dik genoeg is, tot daar zijde mee veronderstel ik.

Maar dan: het vuur uit en er 100 gram verse geitenkaas onder roeren, dat zie ik u zo alle dagen nog niet doen hé! En dan nog een paar handenvol geraspelde kaas en gemalen muskaatnoot en zwarte peper (en geen zout, omwille van die kaas) en ik stak daar mijn vinger in (ja, zo ben ik wel) en dat proefde opeens naar echt kaassaus! Fier als een pauw ben ik.

Ter vervanging van de hesp waren er verse gebakken champignons en omdat ik nog een handvol gedroogde paddenstoelen had het ik die ook laten weken in heet water en even mee aangestoofd. Alles onder de gaar gekookte pasta geroerd en in een serveerschaal gemikt en hopla: klaar voor de oven. Ik ga er wel nog wat paneerdings over strooien, denk ik. Ik ben dol op korstjes.

 
Enige opmerking: 't zijn wel veel vuile potten voor een ovenschotel, maar kom.

vrijdag 29 november 2013

Pastasaus met aubergines en olijven

Terwijl de quiches vrolijk in de oven pruttelen heb ik nog wat groenten bij elkaar gescharreld en er een portie pastasaus mee gemaakt. Dat meneer J gisterenmiddag en gisteravond al pasta at is geen bezwaar. Hij kan dat elke dag eten, die mens. Zegt hij. En voor 't gemak neem ik hem op zijn woord.

Uitje fruiten in olijfolie en dan bijvoegen:

  • een teentje look (maar dan uit een tube, de verse look was op!)
  • een dikke koffielepel zelfgemaakte chiliolie
  • een in kleine blokjes gesneden aubergine die ik een half uurtje in gezouten water liet trekken en daarna liet uitlekken
  • een handvol olijven in stukjes gesneden
  • een klets witte wijn om te blussen
  • een blik biotomaten
  • wat gedroogde groene kruiden
  • ik wou er nog kappertjes bij doen maar ik kreeg de bokaal niet open.
Beetje laten pruttelen. Klaar!







De Sinterklaasversie van broodpudding: met kaneel, amandelen en abrikozen

Het is te merken dat Meneer J vaak op de hort is: het brood blijft liggen. Ik schaam mij diep, maar hier lag gewoon nog een haast volledig onaangeraakt brood op de kast, en eenmaal ouder dan een halve dag heb ik daar al geen zin meer in.

Enfin, terwijl de quiches stonden te bakken heb ik dus maar dat brood aan frutsels getrokken, samen met een koffiekoek die was blijven liggen. En toen dacht ik: moest ik nu eens voor een feestelijke versie gaan? En heb ik achtereenvolgens een 100 gram muesli, evenveel amandelpoeder, een half pakje speculaas, kaneel, vanillepoeder en bruine suiker toegevoegd. met ongeveer een kleine liter melk alles netjes tot een papje geroerd en daar heb ik dan nog een paar handen vol gedroogde abrikozen in stukjes bij gedaan.


De truck (ik moest dat woord opzoeken, ik wou truuk schrijven maar dat zag er zo raar uit) met het korstje kent u al: schellekens boter en een laagje bruine suiker erop. Deze stond 45 minuten in de oven op 200 graden en gaat deze namiddag ook mee naar de mensen van Modus 30.


Modus 30: quiches met erwtjes, schapenkaas en rode ui

Elke laatste vrijdag van de maand organiseren een paar enthousiastelingen uit de buurt tegenwoordig een after work / after school - drink/dink in Gentbrugge onder de noemer Modus 30. De eerste aflevering moest ik missen, nummer twee was bijzonder gezellig. En vandaag is't nummer drie. Mijn hoofd staat helaas niet erg naar gezelligheid (gisteren was een fijne dag, maar de autorit terug over de snelweg heeft me genekt), maar de vorige keer had ik quiches gebakken en die waren zo snel op dat ik beloofd had om dat deze keer opnieuw te doen.

Ik heb een nieuwe hobby als het op quiches aankomt en maak ze nu in individuele porties. Rondjes snijden en wat puzzelen en plakken resulteert in zes à zeven exemplaren per rol deeg, dus dat valt goed mee.

De vulling bestaat uit beetgaar gekookte erwtjes, blokjes schapenkaas en rode uien. Die laatste heb ik in min of meer fijne triepkes gesneden, aangestoofd in de boter met wat peper en grof zout en, eenmaal gaar, een koffielepel honing. Beetje laten aanbakken en klaar!


Daarover giet je een mengsel van eieren en room (18 eieren en anderhalf doosje room in dit geval, voor 30 stuks - dat leek me toepasselijk), losgeklopt en bijgekruid met zout en peper. Na 25 minuutjes in de oven op 200 graden ziet dat er zo uit:


De aluminium bakjes kocht ik bij Colruyt en kan je gewoon hergebruiken.

dinsdag 26 november 2013

't Is crisis voor iedereen: de spaarzame huisvrouw maakt vinaigrette

Ik ben niet altijd even netjes met eten, ik. Ik koop teveel dat ik dan niet verwerkt krijg, en ik gooi als resultaat teveel weg. Maar er zijn een paar experimenten die voor mij compleet onweerstaanbaar zijn als het op spaarzaamheid aankomt.

Als ik voor de tomatensaus een paar blikken tomaat nodig heb, dan doe ik na het leegkappen ervan een beetje water in blikje één en spoel ik dat daarmee om. En dan giet ik dat over in blikje twee, enzovoort. Zodat ik zo goed als al de tomaten mee heb. 't Is een belachelijk zicht maar het maakt me op één of andere manier gelukkig.

Het laatste beetje ketchup moet aan hetzelfde proces geloven. Of ik doe er wat Whisky bij en een soeplepel mayonaise en sta dan als een gek te schudden om er coctailsaus van te maken.

En dan is er nog de mosterdpot. Never, ever gooien we een mosterdpot met nog wat restjes mosterd erin weg. Hier doen we daar wat olie en azijn  in, en wat gesnipperde sjalotten, en grof zout en peper. En dan goed dichtdraaien en een kwartiertje mee door de living dansen op een vrolijk muziekje.



Ik weet het, ik zou dat hier niet mogen publiceren wegens werkelijk te debiel voor woorden. Maar wegens vandaag geen enkele serieuze stuip zal u het toch hiermee moeten doen.

maandag 25 november 2013

Maple Leaf Cookies

Here goes. Not in the habit of writing in English, but since I baked these because I miss my Canadian friends I felt I should at least try.

In Dutch, the recipe can be found here. Meet Piet, while you are at it.

Mix 125 grams of plain flour with 80 grams of soft butter, 10 grams of vanilla sugar and 50 grams of icing sugar. Knead well, make a sausage, wrap in clingfoil and let the dough chill in the fridge for about 20 minutes.

The recipe tells you to slice the roll into separate cookies, but since I have an acute Canadian crisis, I decided to roll out the dough and use my maple leaf cookie cutter (just had to have that, even when it meant buying a box full of leaf shapes I'm never going to use). Brush a bit of egg yolk over the top and sprinkle with a tiny bit of caster sugar.

Shove in the oven at 180 degrees for about 15 minutes. It's not really necessary to let them cool down completely before eating them.



zaterdag 23 november 2013

Te simpel voor woorden: tapenade

Verzamelen geblazen voor de loslopende troepen in de koelkast en de voorraadkast:


Olijven, zongedroogde tomaatjes, een paar walnoten, de laatste artisjokken uit het bokaaltje, een goede greep verse basilicum, scheut olijfolie, grof zot en een paar draaien van de pepermolen.


Op toastjes, bij pasta, op een stuk stokbrood met wat kaas en dan de oven in... Ik ga daar ooit eens rijk mee worden, met die dingen.

donderdag 21 november 2013

Op zoek naar de perfecte terrine: terrine met noten, champignons en zure augurken.

Hoog op het lijstje "dingen die ik mis" staat paté. Zo van die paté met brokken in, voor op een stuk stokbrood. Ik heb al een paar nepversies geprobeerd, maar het is nooit echt wat ik zoek en zeker die voorgeprepareerde smeerpotjes smaken soms ronduit voos.

Ik had al een experiment gewaagd met rode linzen. En dat was lekker, maar een beetje aan de droge kant. Ik dacht dat ik dat eens opnieuw moest proberen, maar dan met champignons in of zo. En zo vond ik vandaag deze pagina. Ik wist niet direct wat Noix de cajou waren en tegen dat ik het had opgezocht had ik net de laatste cashewnoot in huis naar binnen gespeeld. Changement dus maar weer.... ach ja.

Twee sjalotten en een halve rode ui in de cutter fijnmalen, 250 gram champignons idem. Boel op het vuur zetten met wat peper, zout en een fijngesnipperde teen look. Met een beetje olijfolie wat laten garen.

100 gram walnoten in de cutter en mengen met 50 gram hazelnotenpoeder, 30 gram parmezaanse kaas (dat was toevallig een restje dat ik al gemalen had) en 45 gram gewone gemalen kaas, 30 gram chapelure en een ei. Daar dan de champignonmix bij doen. Omdat ik dacht dat dat nogal flauw zou smaken heb ik ook een handvol zure augurken in de cutter gedaan en die toegevoegd.

Terrinevorm inboteren en met bloem bestrooien. Het mengsel erin doen en een beetje aandrukken en dan met deksel erop 45 minuten in de oven op 180 graden. Omwille van de augurken (vermoed ik) dacht ik op het einde van de baktijd dat de terrine nog niet gaar genoeg was en heb ik ze nog een extra 10 minuten gegeven zonder deksel. Living on the edge!

Kwam heel makkelijk uit de vorm, eigenlijk. Ik zal nog laten weten hoe het smaakt.




woensdag 20 november 2013

Prullen met de pastamachine

Een paar weken terug moest ik voor de zoveelste keer zuchten toen de onderste keukenlade openging. Daar staat al sinds ik hier woon mijn pastamachine, en ze is daar nog niet echt veel uitgekomen. Mijn excuus: ik kon nergens de klem vinden waarmee je de machine aan het aanrecht kan vastklemmen. En zonder klem is dat moeilijk werken want eigenlijk zou ik zelfs met klem al drie handen willen hebben om het geflikt te krijgen.

Vervangen bleek niet zo simpel. Ik kreeg de machine ooit cadeau van de mama, die niet meer zo zeker was waar dat spel vandaan kwam (de Makro, denkt ze). In geen enkele van de kookwinkels waar ik ben langs geweest (geloof me, dat zijn er niet weinig) hadden ze hetzelfde merk. En het internet bood wel allerlei hulpstukken, maar geen klem. En de Italiaanse producent had een website waar iemand een boete voor zou moeten krijgen. De mama vond uiteindelijk een oplossing bij de kookwinkel net buiten Harelbeke. Mevrouw zou een klem voor mij bestellen, al kon ze niet garanderen wanneer die zou arriveren. Ach ja, na zeven jaar wachten maakte dat niet echt veel uit.

Dit weekend zat ik in het kader van de nood aan orde in mijn persoonlijke chaos op zolder mijn materiaalkoffers uit te sorteren. De borstels bij de borstels, de tape bij de tape, de schroevendraaiers bij de schroevendraaiers en de klemmen .... yep! De mama mocht bellen naar de winkel om de bestelling te annuleren en ik had geen enkel excuus meer om me niet opnieuw aan het pastaslingeren te wagen.

Het recept haalde ik bij Jamie. Een ei per 100 gram bloem. Hou vooral rekening met de instructie over het inbloemen van de pastavellen na elke rolbeurt. Ja, ik spreek uit ondervinding.




Op dat moment realiseerde ik me dat ik die slierten ergens moest kunnen laten drogen. Meer dan drie seconden vooruit denken is moeilijk op 't moment, maar gelukkig is er niets mis met mijn improvisatietalent.


Voor morgen: verse pasta.

zondag 17 november 2013

Zolang we koken is er hoop: simpele salsa voor de mannen

Duiken hier deze namiddag zo'n beetje op het onverwacht een bende venten op, met een spelletjesdoos onder hun arm. Meneer J moest vaststellen dat het café om de hoek dicht was en dus moest er  uitgeweken worden voor de spelletjesnamiddag.

In een raptje naar de Turkse groentenwinkel dus, en een zak chips gehaald, en spul voor een miniversie van de quiche met aardappel en artisjok en geitenkaas, maar dan met prei (don't ask).


En omdat ik nog iets fris wou serveren: een rode ui fijngesnipperd en gemengd met een in blokjes gesneden avocado, een halve tomaat en wat koriander. Beetje citroensap, grof zout, peper, truffelolie. Voor op een toastje.


Ik ben niet blijven kijken hoe ze het binnenspeelden want mijn hoofd is ontploft en ik moest me dringend op de zolder gaan bezighouden terwijl hier beneden de verraders de mensheid van de kaart aan het vegen waren in een epische aflevering van Battlestar Galactica (iets met vliegers en kaarten en een regelboek dat dikker is dan de meeste van mijn kookboeken, ik kan er niet van wakker liggen). 't Waren beleefde mensen want het was allemaal op.