woensdag 29 mei 2013

Graanrepen

In de voorraadkast stonden nog havermout en allerlei noten en pitten en zo. Daar kan je graanrepen mee maken. Laat je vooral niet wijsmaken dat dat gezond is, want het hangt aaneen van de suiker en de plakboel. Maar na die chocolade-indigestie van de vorige post kan ik misschien maar beter eens doen alsof.

Hier gekeken en dan in het schof gegrabbeld.


125 gr havervlokken: check
35 gr geraspte kokos: check
30 gr amandelschaafsel: check

50 gr gezouten pinda's: check, maar ongezouten
40 gr pecannoten: check, maar gezouten (dat compenseert, denk ik dan)
30 gr zonnebloempitjes: check
40 gr krenten: nope, maar wel nog muesli met rozijnen in
25 gr sesamzaadjes: nope
50 gr dadels in kleine stukjes gesneden: check
Citroenrasp: nope, sorry (achteraf bedacht; ik had nog sinaasappelconfituur in de koelkast staan en dat was waarschijnlijk ook een goed idee geweest. Of wat citroencustard (ik heb dat zo goed als standaard in de koelkast, ja).






Haver met amandelen op het vuur gezet en heel hard staan hopen dat het niet zou aanbranden en misschien net iets te vroeg uitgezet. Rook heel erg lekker. En dan bij de rest van de droge ingrediënten gemikt en er 3/4 blik gecondenseerde gesuikerde melk bij gedaan. En dan vastgesteld dat, als je overal 10 tot 15 gram "zeurt" op de droge materie, driekwart blik niet voldoende is. Gelukkig stond er nog een blik in de kast. Ja, ik weet het, er staat verschrikkelijk veel in mijn kast.

Het hele eerste blikje en een derde van het tweede bij de droge materie gedaan, wat mij de kans gaf om, zoals die bloggende mevrouw zegt, de rest van het blikje gewoon mee in de oven te schuiven.



Ik heb dat zonder opwarmen in een siliconevorm goed aangedrukt en dan de oven in geschoven. Een uur en een kwartier, zoals aangegeven. En dan veel te rap willen omkeren, waardoor de boel compleet uit elkaar viel. Geduld is niet mijn beste kant, nee. Gelukkig kon ik de massa terug in de bakvorm scheppen en opnieuw goed aandrukken in de vorm. Na een kwartiertje verder afkoelen kwam dat omdraaien alsnog perfect in orde. Als uw paniekdrempel lager ligt dan de mijne: wachten is beter.


Omdat dat blikje gecondenseerde melk ondertussen inderdaad een soort romige karamel bevatte heb ik dat maar over de koek geplaasterd met een palletmes. Best in vierkantjes snijden voor de massa helemaal is afgekoeld. Opeten in het volle besef dat het niet is omdat het tjokvol noten en granen zit, dat het ook gezond zou zijn. Dat is het niet. Maar het ziet er wel een beetje zo uit en dat is ook al veel waard.




Smakelijk.

dinsdag 28 mei 2013

Chocoladebrownies met whisky

Vandaag nog een troostelozer binnenkomst dan gisteren. Zakken gips van de voordeur tot de achterdeur, van beneden tot op zolder, en zo goed als alle deuren open. Zucht, zucht, zucht...

Eerst te lamgeslagen om nog de keuken in te duiken, maar toen bedacht ik mij dat het in elk geval beter was om daar te prollen dan om gedeprimeerd in de (afgedekte) zetel te duiken.

Chocolate will save you! Ik heb een waar legioen van collega's en vrienden die vallen voor de chocoladebrownies met whisky. 't Is absurde vetzakkerij, met belachelijk veel vet en suiker en drank. Ideaal voor mijn sombere bui dus. Van zodra ze uit de oven komen ga ik daar mijn gezicht mee volproppen. Schaamteloos.

Zet een grote pan op het vuur en smelt er 250 gram boter in. Zet het vuur af en smelt 200 gram donkere chocolade in de boter. Roer goed door elkaar en voeg er 375 gram kristalsuiker aan toe. Echt, zonder zever: 250 gram boter, 200 gram chocolade en 375 gram suiker.




Als excuus om het toch voor gebak te laten doorgaan roer je er 185 gram gewone en 60 gram zelfrijzende bloem door. En dan 1,5 dl (yep, deciliter!) whisky. En dan - voor de lol - nog twee losgeklopte eieren. Allemaal in diezelfde pot.

Roeren tot je een massa krijgt waar je aders spontaan van gaan samenklitten. Er eens boven gaan hangen om de waarlijk geweldige geur op te snuiven. Daar op tijd mee ophouden.Vol verwondering kijken naar het romigste, chocoladigste, vettigste beslag dat je ooit gaat maken.



Omdat taartpunten snijden echt het lot zou tarten giet ik de hele massa in een met bakpapier bekleedde schaal. Dat gaat nu een uurtje in de oven, op 160 graden. Ik kijk altijd eens na na 45 minuten, het hangt erg af van de grootte van de schaal en dus de dikte van de laag beslag.


Eens uit de oven nog even in de vorm laten afkoelen en dan versnijden. Omdat het spel nog in de oven zit: een prentje van de vorige portie. Ik meen het: 3x3 is zo ongeveer de ideale maat als je geen levercrisis wil krijgen.


En mocht je nog niet overtuigd mocht zijn: dit is werkelijk AL de afwas.


Gaat het nu beter? Yep, het gaat nu beter. I laugh in the face of Plakkerman!

Ook nog: het oorspronkelijke recept komt uit Zalig Zoet. Die leutigaards doen daar koffie in (lust ik niet, yuk, koffie, en dus doe ik 1,5 whisky ipv 1,25. Ha!) en gieten er nog eens een laag chocolade overheen. Maar ik vond het zo ook al welletjes.

maandag 27 mei 2013

Turks brood in de oven

Ik kwam thuis en het huis was ontploft. De plakker die in de gang aan het werk was vond het duidelijk niet nodig om de deur naar de living dicht te houden en alles lag hier onder een serieuze stoflaag. De eetplaats zag er zelfs zo uit:


En dus heb ik hysterisch jankend de keuken gepoetst en mij heilig, heilig, heilig voorgenomen dat ik nooit meer ga verbouwen.

Ik had natuurlijk die paprika's van gisteren gepland, maar ik was compleet over mijn toeren en moest dringend weer een beetje rustig worden. In mijn geval wil dat zeggen: koken.

Een van mijn lieftallige collega's was deze morgen zo vriendelijk geweest om naar de Sleepstraat te trekken, richting Turkse bakker. Vier broden had hij bij, om al dat beleg van gisteren mee op te eten. Dat was behoorlijk gezellig, zo samen eten: stukken brood afscheuren, smeren, oppeuzelen, herbeginnen, meer moest dat niet zijn. Maar er was wel anderhalf brood over en ik heb dat netjes meegekregen. En er daarnet - al zeg ik het zelf - een superfantastische broodpizza mee gemaakt.

Nodig:
- een rond turks brood, in de dikte doormidden gesneden zodat je een dikke pizzabodem krijgt
- een aubergine, in schuine plakken gesneden
- een rode ui
-  een paar teentjes look
- veel champignons (in dit geval: 750 gram -> kijk, ik kan dat, het exacte gewicht noteren!)
- bolletje mozzarella
- olijfolie, peper en grof zout
- een stuk of 10 kerstomaatjes
- een handvol geraspte parmezaanse kaas

Eerst de aubergines: in dunne plakken snijden en op een vel folie leggen. Olie over gieten en bestrooien met grof zout en peper. In de oven zetten op 220 graden en in de buurt blijven. Als ze een beetje kleur krijgen: uit de oven halen en omkeren en nog een paar minuten geven. Let op, want dat brandt snel aan.



De champignons in plakken snijden en met olijfolie, peper, zout, een fijngesneden rode ui en een paar teentje fijngesnipperde look goed laten aanstoven.


Assembleren: aubergine op de bodem, en dan de champignons er op, afwerken met stukjes mozzarella en kerstomaatjes. Direct op een bakplaat leggen: van belang voor de korst!


Na een kwartiertje in de oven de Parmezaanse kaas erover strooien en nog vijf minuutje geven op 200 graden. Serveren.


Echt waar, ik ga dat nog doen. Misschien zelfs met de bovenkant van dat brood dat ik zo meteen in de vriezer ga steken. Ik ben nog niet helemaal Zen, maar als ik met mij rug naar de living blijf zitten gaat het in elk geval al een pak beter.

zondag 26 mei 2013

Broodbeleg

Ik was in een vorig leven nogal een charcuterievreter. Paté, américain, gezouten ham, salami, hesp ... meestal geraakte dat zelfs niet eens op mijn boterham en had ik het zo uit het pakje opgegeten.

Maar bon, dat doen we nu dus niet meer, en dus moesten er alternatieven gevonden worden. Kaas, of course (niet altijd veggie en wellicht mijn grootste "fout"), en confituur, en choco. Al die groentenprut, ik vond dat maar niets. Maar ondertussen heb ik echt veel dingen leren eten, vooral door er zelf mee te experimenteren en er variaties op te bedenken waar ik wel mee uit de voeten kon. En door te proeven en te prutsen en te tinkeren.

Omdat ik nog een beetje stuip in me had en ik anders toch maar voor de tv zou zitten suffen ben ik aan een tweede keukenshift begonnen.

Resultaat:


Erwtenspread, humus, verliefde bieten en tapenade.


Voor de erwtenspread:
Een koffietas erwtjes (bio, uit de diepvriezer, die zijn echt superlekker) in de wizzzzzzzzzmachine, met een paar lepels mascarpone, peper, zout, beetje pikante olie.


Voor de tapenade:
Ik zal u eens iets raars vertellen: ik lust dit niet, van geen kanten. Maar ik ben daar 6, 7 jaar geleden eens aan begonnen en ik heb er zowaar een fanclub voor. Serieus, mensen met een lidkaart van de tapenadeclub. Mijn moeder, mijn buurvrouwen, mijn ex-collega's, een paar vriendinnen .... ik mag daar morgen 10 kilo van maken en ben dat binnen de dag kwijt. Maar zelf van eten heb ik eigenlijk nog nooit gedaan. Ik lust geen olijven.

In de wizzmachine: tomaatjes op olie, groene ontpitte olijven, veel basilicum (hier: de rest van de basilicumolie), een handvol geschaafde amandelen (normaal pijnboompitjes, maar die waren op), peper, zout, look (vergeten, deze keer), en geraspte parmezaanse kaas. Ik kan daar zo ongeveer 7000 varianten op bedenken, maar deze is zo'n beetje de klassieker.





Voor de verliefde bieten:
Ik had dit recept uit een boekje van een madam die er augurken en zo bij deed. Superlekker, maar ik was zo'n beetje vergeten hoe het zat en dus heb ik het anders gedaan. Een rode biet geschild en geraspt (ik heb daar van die wegwerphandschoenen voor, en een deftige keukenrobot), in de wizzzmachine gedaan met een blok fetakaas (ok, Bulgarischer Schafkäse) en wat peper. Hoppa!




Zo schoon, zo schoon!

En als laatste de Humus:
Kikkererwten, limoensap, pikante olie, tahin (gekocht in de Turkse supermarkt), 3 grote soeplepels mascarpone, wat olijfolie en wat citroenolie, peper, zout. Wizzzzzz. Voila.



En dat geeft dus een heleboel pottekes.


Mijn collega's zijn verwittigd: gelieve morgen géén bookes mee te brengen!

In de vijzel: marinade voor butternut

In een ver verleden werkte ik ooit een jaar als uitzendconsulente. Eerlijk, dat was voor mij een job from hell. Meneer J had de eer om bij zijn laatste jobwissel een rondje interimkantoren te lopen, en er is niet zoveel veranderd: dwaze suggesties doen, onmogelijke banen proberen verkopen, halve beloftes .... een mens wordt er niet vrolijk van. Ook voor de consulenten is het vaak geen evidente zaak. De strijd om het contract wordt bikkelhard gestreden. Wie zoals ik niet opgewassen is tegen het geweld van de commerce blijft er beter weg. Ondanks de talrijke sympathieke collega's en de goede contacten met "mijn" uitzendkrachten heb ik het geen jaar uitgezongen.

Dat kleine jaar heeft me, naast het besef dat ik de private sector weinig of niets verloren heb (wat ik voor alle duidelijkheid volledig op eigen rekening schrijf), één aandenken opgeleverd dat ik nog altijd koester. Ik denk dat het een nieuwjaarsgeschenk of zo was. Een vijzel, en wel een prachtstuk. In een houten doosje (heb ik weggedaan) en met een kookboekje bij (heb ik nog).


Helemaal in gietijzer, en met een mooie beukenhouten stamper. Ik zie nog de teleurstelling op de gezichten van een aantal collega's die het cadeau echt niet op prijs stelden. Ik kocht zo rap als de wind het exemplaar van mijn unit-collega over, en dat staat nu bij mijn ma te pronken.

Het is niet zo dat ik die vijzel vaak gebruik, verre van. Maar ik ben er nog even verliefd op als toen ik voor het eerst die houten doos open deed. En vandaag heb ik hem voor het eerst in tijden weer bovengehaald.

Ik wrijf hem dan even proper met wat olijfolie en een blad keukenrol. En ik heb er dit mee gemaakt. Enfin, toch zo ongeveer.

Grof gemalen peper en grof zout, 2 teentjes look, komijn en koriander, wat olie en een theelepel van mijn zelfgemaakte chili-olie (gedroogde rode pepertjes in de blender, met olijfolie bij, en dan laten trekken tot ooit eens nodig - hij is trouwens bijna op, ik ga aan mijn pepertjesleverancier moeten vragen of ze er nog heeft).


Het laatste stuk pompoen in reepjes gesneden.


En dan Nigellagewijs in een plastieken zakje gedaan en door elkaar gewreven. Voor morgen, bij wijze van bijgerecht. Misschien giet ik er last minute ook nog wat honing bij.





Gevulde paprika's

Omdat er vandaag nog wel wat tijd is en vanaf volgende week de plakker het huis overneemt probeer ik de gekte wat voor te zijn en dingen te maken die we gemakkelijk in de oven kunnen schuiven.

Ik vond een bijzonder aantrekkelijk recept hier, maar ik moest daar natuurlijk weer een beetje aan foefelen.


Kwartje kilo champignons fijngesnipperd en aangestoofd met wat olie, peper en zout.



In de cutter achtereenvolgens: 3 tenen look, een tiental van die tomaatjes op olie, een handvol gezouten pecannoten, 50 gram panko (paneermeel, maar dan Japans - niet om moeilijk te doen maar omdat ik dat nog in huis had), 2 koffielepels basilicumolie (olijfolie met heel veel basilicum, peper en zout, stond nog in een potje in de koelkast) en nog wat extra olijfolie. En dan van wizzzzzzzzzz doen, tot dat goed aan elkaar hangt.




Vier kleine paprika's: hoedje afsnijden en leeghalen.




 Het broodmengsel bij de champignons doen, er een handvol in kwartjes gesneden kerstomaatjes bijdoen en er de paprika's mee opvullen.



Afwerken met een laagje mascarpone, hoedje er op en in de koelkast voor morgen.


Snelle pastasaus

De laatste dagen is er van koken weinig in huis gekomen. Meneer J was op de hort, of ik was op de hort, of het werd zo laat dat het diepvriespizza is geworden. De opkuisactie van de diepvriezer leverde ook gerief op dat eens opgegeten moest worden. En verder had ik gewoon alleen maar zin in chocolade, chips en zoute nootjes.

Maar al die onzin moet natuurlijk wel een keer stoppen. En dus was het tijd voor "kuis-de-groentenlade-uit"-pastasaus. Met parika's, aubergines, uien, kerstomaten en van die witte courgettes.


Dat zag er na een dik kwartier keukenmeditatie zo uit:


 Ik heb daar nog twee dozen Bio-tomatendinges van bij Colruyt bij gedaan, en wat look uit een tube (daarmee is die ook leeg) en uiteindelijk ook nog een bakje champignons. Ik heb dat hele geval nog een half uurtje laten pruttelen en daarmee was er weer eten voor de volgende dagen.


Het kan echt bijzonder simpel, dat veggie-gedoe.

maandag 20 mei 2013

Quiche met aardappelen, feta en prei

En terwijl we bezig waren: nog een quiche.

Aardappelen en ui in fijne blokjes snijden en aanstoven in olie. Op een laag vuurtje zo goed als gaar laten sudderen. Hoe fijner je de aardappel snijdt, hoe beter.


Prei fijnsnijden en goed spoelen en bij het aardappelmengsel doen. Bijkruiden, zachtjes verder laten sudderen.


Assemblage: feta over bodem taart verkruimelen, groenten verdelen, 3 losgeklopte eieren (met een scheutje melk en wat peper) er over gieten en bestrooien met kaas.


Nog een half uurtje in de oven op 180 graden. Klaar.

Quiche met pompoen en iets groens en blauwe kaas.

Ik raak er maar niet uit. Volgens mij is het wat ze in Ameria "collards" noemen. Als ik dat ga opzoeken omschrijven ze dat als "kale". Ik dacht eerst dat kale boerenkool was, maar het blijkt een soort verzamelnaam te zijn voor groene koolsoorten. Boerenkool is hier overigens bijzonder moeilijk te vinden. In Nederland zijn ze er verzot op, maar hier kan ik het enkel bij uitzondering eens op de kop tikken. Spijtig, want het smaakt zalig: een beetje zoetig, een beetje spruitig, een beetje savooi. Alles waar ik dol op ben.

Bij de Turken in de Wondelgemstraat hebben ze volgens mij collards, een groene bladgroente die zeker geen spinazie of zurkel is, maar iets waarvan ik de Nederlandse naam niet ken. Ik heb ze dus maar "iets groens" gedoopt en ik bak er een quiche mee.

Een stuk van de pompoen die ik nog over had (er is nog een beetje, maar dat zal voor de soep worden) aangestoofd in wat olijfolie, samen met een halve fijngesnipperde ui. Als de pompoen een beetje gaar was heb ik er de gewassen en in grove stukken gesneden groene blaren bijgedaan. Laten verwelken en bijkruiden met peper en zout.


Bladerdeeg in vorm leggen en er stukjes blauwe kaas (ik had nog wat Fourme) over verdelen. Drie eieren loskloppen met een scheutje melk - gewoon om het kloppen wat makkelijker te maken.


En dan assemblagetijd: groenten over de kaas, ei er over gieten en geraspte kaas erbij.


Ze staat nu in de oven. Dat zal een goed half uur duren, op 180 graden. Voila.

Rijsttaart met kokos

Net als mijn moeder heb ik een receptenboekje waar ik in krabbel. Alleen de echte classics staan er in, en nota's over dingen die ik op tv heb gezien. Handig voor recepten die eigenlijk niet veggie zijn maar die ik al noterend aanpas: champignons ipv kip, ander bindmiddel, ik zie wel.

Mijn ma maakt geregeld van die echt rijsttaarten, zo zonder deegkorst. Zelf ben ik daar niet happig op maar het verkoopt altijd geweldig goed op feestjes en dus wou ik het - bakstuipdag!- zelf proberen.

Schrijft mijn ma:
1 liter melk
150 gram boter
250 gram suiker
250 gram rijstvlokken
3 eierdooiers
3 stijfgklopte eiwitten

Melk met boter aan de kook brengen, vuur minderen en rijst en suiker toevoegen en al roerend laten indikken (ongeveer 10 minuten). Van het vuur halen. Beetje laten afkoelen en er de losgeklopte eierdooiers onder roeren. Nog wat laten afkoelen en dan de stijfgeklopte eiwitten er onder mengen.

45 minuten op 180 graden of tot niet meer "wobbelig" (hangt af van grootte en materiaal vorm).

Kijk, mijn moeder doet wel de moeite om recepten deftig uit te schrijven. En ik zou ik niet zijn als ik me daar vervolgens iets van zou aantrekken.

In plaats van een liter melk: een halve liter melk en een halve liter kokosmelk.


Een keer goed ingedikt heb ik aan het mengsel nog een 50 gram kokospoeder toegevoegd en er pas daarna de opgeklopte eiwitten bij gedaan.


En toen dacht ik: waarom zou ik niet proberen om een speculooskorstje te voorzien. Dus gingen de koekjes in mijn favoriete keukentoestel: handmixer met cutteraffairke als opzetstuk. Echt waar, beste gerief dat ik de laatste jaren in huis heb gehaald.


Omdat ik vond dat ik al genoeg gedurfd had vandaag ben ik voor een mini-experiment gegaan: een tweede portie waarbij de speculooskruimels op de bodem van een kleine vorm gestrooid zijn.


 Uit de oven: ruikt heerlijk. Smaaktest is voor morgen.