zaterdag 29 juni 2013

Lunchpakket: Meneer J gaat op schoolreis

Meneer J is enthousiast lid van de Gentse Biervereniging. Vandaag hebben die lolligaards een schoolreis naar Brussel gepland. Omdat ze al om elf uur de trein nemen en dan meteen van start gaan in een plaatselijke brouwerij werd aangeraden om een lunchpakket mee te nemen. Ik vind dat goed advies.

Alleen kreeg ik de melding nogal laat waardoor het wat improviseren werd. Ik ben dol op meeneemeten maken, maar dan wil ik er wel de tijd en de attributen voor hebben. En als je een hele dag van café naar café tjakkelt zijn glazen bokalen met slaatjes en sausjes natuurlijk niet zo handig.

Standaard schoolreiskost dus: brood met ei, de volwassen versie.

Een champignon en een halve sjalot fijngeneden en gebakken in olijfolie met peper en zout. Twee losgeklopte eieren erover en een kleine handvol parmezaanse kaas. Zachtjes laten bakken, omdraaien, verder bakken. Dat draaien doe ik omdat ik denk dat die bovenkant vol snot anders heel het broodje om zeep gaat helpen. Tussen een beboterde ovenkoek draperen. Herhalen (Meneer J is een flinke eter).


Bij wijze van afwisseling: ik had ook nog veggie broodbeleg in huis: van dat spul dat een beetje voor préparé kan doorgaan, maar toch echt niet helemaal. Ik ben er zelf niet zo wild van (wegens occasioneel nog heimwee naar the real thing, waar ik absoluut verzot op was). Maar Meneer J lust het best.


Boterhammendoos vol + extra koffiekoek + een banaan = hopelijk al niet geplaasterd van bij de eerste paar glazen.


Enjoy, Meneer J! x

vrijdag 28 juni 2013

Cake, gewoon cake. Met vanalles, of course

How I hate the word cupcakes. Al dat geprol met suikerpasta is gewoon knutseltherapie, en heeft bitter weinig met bakken van doen. Nah!

Bakken, dat is wat je leert van je moeder. Enfin, ik toch. Ik heb het onwaarschijnlijke geluk van een moeder te hebben die niet alleen de beste moeder ever is (ze leest mee, ja, maar daarom is het niet minder gemeend), ze kan ook potverdekke een aardig potje verzetten in de keuken.

Ik heb helaas haar andere huishoudelijke talenten niet geërfd, maar het kook- en bakvirus zit echt in de familie. Mijn grootmoeder was beslagen in de klassieke burgerkeuken en wereldkampioen hutsepot maken. Bij mijn andere grootmoeder werd voor zover ik me herinner niet zo uitgebreid gekookt, maar wel lekker. Konijn met Brabants bier en zo... stevige, ouderwetse, eerlijke kost.

Als klein meisje stond ik al compleet betoverd in de keuken te gapen. Champignons schoonmaken, appels schillen en deegkommen uitlikken, daar was ik altijd voor te vinden. Een aantal van mijn basisrecepten zijn van mijn moeders makelij: pannenkoeken, chocomousse en cake.

Haar cakerecept heb ik wel wat aangepast. Zo klopte zij de eiwitten afzonderlijk en zo. Maar van een vriendin leerde ik dat dat eigenlijk alleen maar afwas genereert, en tegenwoordig maak ik deegbeslag meestal in één kom: boter smelten, suiker erbij en loskloppen, eieren op hun geheel erbij en opkloppen, bloem erbij en verder kloppen, bakvorm in, oven in en that's it. Supersnel en supersimpel.

De hoeveelheden:

  • 200 gram boter
  • 200 gram suiker
  • 4 eieren
  • 250 gram bloem

Vandaag heb ik de boel wat in een andere volgorde aangepakt. Vraag mij niet waarom, ik zou het niet weten. Ik heb om wellicht dezelfde onduidelijke reden ook een dubbele hoeveelheid gemaakt. Maar het is net zo goed gelukt. 

400 gram boter gesmolten in de microgolfoven (hé, daar gebruik ik die blijkbaar ook voor).


In een grote kom 8 eieren opgeklopt met 400 gram suiker tot dat mengsel bleek en een beetje schuimig was.


Terwijl je met één hand aan het mixeren bent, proberen om 500 gram zelfrijzende bloem af te wegen is géén goed idee. Vooral niet als je dat in een veel te klein potje probeert te doen.



Gesmolten boter bij het deeg doen en de bloem toevoegen en blijven kloppen tot het eruit ziet zoals het smaakt: zijdezacht en zalig zoet.

Ik heb het deeg opgedeeld in drie porties.

Cake met chocolade en citroencustard (daarmee was die pot dan ook weer leeg).


Cake met kriekenjam en crème de casis


De rest van het deeg heb ik gemengd met amaretto en gemalen amandelen. Een laagje in de bakvorm en dan van die latjes chocolade die je gebruikt om chocoladebroodjes mee te maken en dan nog een laagje deeg er bovenop.



De porties die in cuvettes gebakken worden zijn - een beetje afhankelijk van hoe vloeibaar je vulling is - klaar in 25 minuten of zo. In een echte cakevorm (voor de helft gevuld) gok ik op een 40-45 minuten.



Ik snap trouwens echt niet waarom die vormpjes altijd uit dat afschuwelijk slappe papier gemaakt zijn. Zet ze zonder steun op een bakplaat en ze gaan meteen aan alle kanten scheefzakken en lekken en zo. Ik probeer ze dus zo stevig mogelijk te ondersteunen zonder per bakplaat max. zes stuks te kunnen bakken. Daardoor zullen de kriekencakejes eerder vierkant zijn dan rond, maar daar valt mee te leven.



Eindresultaat gezien, geproefd en goedgekeurd:

Simpele kost: pasta met tomaten-mascarponesaus

Vrijdagavond, en mijn pijp is uit. gewoon compleet uit. Ze werd nog uiter toen ik daarnet vol goede moed voor het eerst in maanden met de fiets naar huis wou rijden. Mijn velo staat daar nu al sinds voor de komst van Plakkerman geparkeerd, en dus mochten de platte banden met eigenlijk niet verwonderen. Geen nood, geen nood: onder de stadshal hebben de voorzienige mensen van MaxMobiel een fietspunt ingericht waar je klein onderhoud kan (laten) uitvoeren. Alleen moeten ze daar wel zijn, natuurlijk. Niet dus.

Geen paniek, want er hangt een nummer dat je bij afwezigheid kan bellen. Als ze opnemen, tenminste. Niet dus. Gebeld naar het hoofdkwartier waar ze me lieten weten dat ze onverwacht gesloten waren en dat ik wel iemand zou vinden aan de Dampoort. Euh, nee, merci, ik moet de andere kant op.

Zaag zaag zaag, ik besef het. Maar 't was gewoon "zo'n dag", je kent dat wel.

Groot was de opluchting toen Meneer J geen megastuip verwachte. "Iets simpels" zou volstaan. Dat is Jees voor "pasta", datte. En dat hebben we vanzelfsprekend gewoon standaard in huis.

Neem een pannetje en doe daarin:

  • een kleine ui, fijngesnipperd
  • een paar champignons doormidden en in plakjes gesneden
  • een geut olijfolie
  • peper en zout




Doe daarbij een geheim wapen, in de vorm van zo'n brickpak tomaten waar één of andere geniale mens al wat andjoens en wat basilicum heeft in gegooid. Nee, vers is niet altijd beter. Ja, het is een excuus. Ik ben moe.


Laat dat spel een kwartiertje pruttelen. Ik spoel dat doosje binnenin altijd schoon met wat water en giet dat dan bij de saus want anders is dat te dik om rustig te laten borrelen. Bovendien heb ik mijn dagelijkse portie schuldgevoel afgekocht met de bedenking dat ik echt niets heb weggegooid.

Bijkruiden: in dit geval met Pimenton de la Vera - Agridulce. Gewoon paprikapoeder of chili of zo zal ook wel werken. En een fijngeraspte teen look. Eerder van het type dikke teen dan kleine teen.

Ondertussen kook je de pasta gaar. Hier waren dat van die gevulde halve maantjes. Jeroen Meus maakt dat zelf, maar die heeft niet net een half uur op MaxMobiel staan vloeken.

Mik daar dan stijlloos (dat is een trend op het internet, of had je dat nog niet opgemerkt?) een half potje mascarpone bij en roer, roer, roer al je sombere gedachten weg. Denk: ach, het is voor die mensen van MaxMobiel ook vrijdag, en je bent toch thuisgeraakt, en je hebt zelf bij wijze van extra sportieve prestatie je banden opgepompt, veel beter dan zij ooit hadden gekund en helemaal op spanning voor het vervoeren van de halve os die je geworden bent.


Serveer op een warm bord: pasta, saus, wat kerstomaatjes en voor de show een blaadje basilicum.



Neem de complimentjes in ontvangst. Veel complimentjes. Glimlach.

Portiebeheer: Meneer J at twee volle borden. Sausgewijs kan je er zeker vijf porties rijkelijk mee voorzien.

woensdag 26 juni 2013

Vergis u niet

Als je denkt dat het hier alle dagen van verse groensels is, en van gezond eten, en van puur natuur en zo .... denk dan maar rap iets anders.


Als de kat van huis is haal ik frietjes. Ha!!

maandag 24 juni 2013

Groentenstoofpot uit de römertopf

Nieuw gerief moet natuurlijk direct getest worden. Vanavond bij het thuiskomen de römertopf in koud water gezet. Dat zou je de eerste keer zo'n half uurtje moeten doen, en daarna elke keer ongeveer een kwartier. De bedoeling is dat je een soort stoomoven in je oven creëert, met dampen en sappen die rondjes draaien onder het deksel en weer neerslaan. Voordelen: je kan eigenlijk compleet vetvrij koken en de boel kan gewoon niet aanbakken (zeggen ze, ik zal ze maar geloven zeker?). Nadeel: op een raptje iets op tafel zetten is uitgesloten. Maar bon, dat heb je met zowat alle ovengerechten, tenzij een diepvriespizza ook telt.


Dat half uurtje geeft je dan wel weer net genoeg tijd tijd om alle groenten te wassen en te snijden. In volgorde:

Vier rode aardappelen, in vier gesneden. Vijf dikke wortels in stukken en dan doormidden.


Een grote courgette, in dikke schijven en dan middendoor. Een dikke halve broccoli in roosjes. Twee uien, in vier gesneden.


Een stuk of zes grote champignons, middendoor gesneden. Een paar kerstomaten.


Ik gok er op dat ik een beetje een combinatie heb van harde en zachte groenten, en dat de sappen van de zachte groenten ervoor gaan zorgen dat ook de rest rustig gaat garen. Maar genoeg zal dat niet zijn, en dus heb ik een bouillon gemaakt:


Groentenbouillonblokje, water, witte wijn, peper, zout, saffraan, nootmuskaat. Niet laten koken, gewoon genoeg opwarmen opdat het blokje oplost. Die stenen schaal kan immers niet tegen temperatuurschokken, en dus dacht ik voor één keer in mijn leven langer dan drie seconden na en zette ik het vuur af van zodra er geen "brokken" meer in de soep zaten.

Ovenschaal op het droge gehaald en in laagjes afgevuld en overgoten met een viertal pollepels van de bouillon.


Die hoeveelheid bouillon is een pure gok, maar liever iets meer en een goed gekruide sappige jus erbij dan een uitgekookt gerecht. Denk ik. Hoop ik. Help!!

Waar ik het nog het moeilijkst mee heb is van dat in een koude oven te zetten en zo langzaam te laten opwarmen. Ik moest drie keer de oven terug afzetten. Voorverwarmen is zo'n reflex, ik moet daar echt mee oppassen. Ik zet de schaal nu anderhalf uur in de oven en ga ze dan laten afkoelen. En morgen (ik ben een onwaarschijnlijk goed voorbereide huisvrouw, ik. Ahum) laat ik de pot vanuit een koude oven nog een dik half uur doorwarmen.



Wie proefkonijn wil komen spelen is overigens meer dan welkom. Met het formaat "zes personen" bedoelen ze effectief "zes personen". En wij zijn maar met twee. Geef een seintje als je nu al weet dat je morgenavond honger gaat krijgen. En als het op niets trekt, dan trakteer ik naar keuze op diepvriespizza's of frieten van 't kot.


zaterdag 22 juni 2013

Klein onderhoud: opgelegde / gezouten citroenen

Vandaag gekocht met een bon die ik van een vriendin cadeau kreeg: tadaaaaa!!!! Een Römertopf.


Ik herinner me zo'n ding nog van heel veel vroeger. It's very very 70's. Ik zat er al een tijdje op te loeren, want volgens mij kan je er geweldige stoofgerechten mee maken. En ik ben dol op stoofgerechten.

Voor in de oven heb ik verschrikkelijk veel braadsledes en van die stenen ovenschalen. Maar ik had niets dat met deksel en al binnengeschoven kon worden. Dit speelgoed gaat mij redden. Ik zie het helemaal voor me: groenten stapelen, overgieten met bouillon of wijn (vooral wijn, dus), kruiden en een paar uur compleet vergeten. En dan openmaken en beseffen dat je een gelukkige mens bent, en een pietzak, en een sjansaard, en zo nog vanalles.

Ik ben nu al even op tinternet aan het rondsurfen op zoek naar goede combinaties. De meeste recepten die ik kan vinden gebruiken kiekens en schattige lammetjes en zo. Waar er iets vegetarisch mee gemaakt wordt krijg je vooral varianten op tajines. Prima, want dat is precies wat ik hiermee wil aanvangen.

Veel van die Midden-Oosterse dinges gebruiken blijkbaar van die gezouten citroenen. Wacht! Gezouten citroenen? En ik zit mij in de zetel te vervelen? En daar liggen toch nog wel acht citroenen naar mij te lachen zeker? Eureka!

Twee varianten, waarvan ik van geen kanten weet of dat gaat lukken.

Eerste methode: opgelegd in grof zout

Gevijzeld: zwarte peper, venkelzaadjes, grof zout, kaneel, koriander, komijn.


Citroen ingesneden en volgepropt met dat zoutmengsel: dat zag er heel schoon uit.


Om vast te stellen dat de bokaaltjes die ik wou gebruiken een te kleine opening hadden om die citroenen door de persen, en ik ze dus maar helemaal in partjes heb gesneden en de boel goed heb aangestampt. Als er over een week of drie geen haar op staat zal ik weten te zeggen of ze gelukt zijn.



Tweede methode: opgelegd op olie

Dat was simpeler: schijfjes snijden en laagjes maken: zout - peper - citroen - repeat.


Overgieten met olijfolie. Hoppa!


Op hoop van zegen.

vrijdag 21 juni 2013

Beeter getest: meer nep uit het rek

't Was niet om te lachen, deze week. Ik heb me echt door de dagen gesleept. Gisteravond heb ik even gemeenteraadslid gespeeld op de Commissie Klimaat, waar ik tot mijn grote verbazing aan een favoriet raadslid moest uitleggen dat vis serveren op Donderdag Veggiedag echt geen optie is. Ik vond dat vreemd. Ik verschiet daar echt nog elke keer van, dat er mensen zijn die denken dat kip en/of vis vegetarisch zijn. En ik voel me zo'n zendeling als ik dat weer eens moet uitleggen. Echt, ik heb daar zo geen zin in. Het is uiteindelijk maar eten, en het dient om van te genieten.

Ik had al een tijdje de vegetarische slager in het oog. Maar de verkooppunten zaten enkel in Nederland, en om nu helemaal naar Olland te rijden om een stuk nepkip, dat vond ik er wat over. Een tijdje geleden kondigden de mensen van Greenway echter aan dat ze de Beeter, waarop die veggie slager zijn imperium bouwt, in samenwerking met Delhaize op de markt gooien.

Ik ben daar helemaal voor, voor die nepdingen, zolang ze maar deftig smaken. Het veggie alternatief voor préparé vind ik zelf behoorlijk oneetbaar, en de foie gras (ooit mijn lievelingskostje, met excuses aan de betrokken ganzen) van Gaia vind ik ook niet zo'n hoogvlieger - al zeker niet te vergelijken met het originele product.

Die nepdingen geven me gewoon de kans om ook nog eens gewoon vol-au-vent klaar te maken en zo, en dat is voor een bekeerling als ik mooi meegenomen. Trouwens, niemand schijnt er bij stil te staan dat die waterzakken vol bacteriën die je tegenwoordig voor 2 euro in de supermarkt ziet liggen ook nog amper iets met kip te maken hebben. Ach ja...

Ik heb vanavond zo'n verpakking Beeter gekocht. Die verwijzing naar kip mag er van mij gerust af, al heeft de structuur er inderdaad wel iets van weg.


Ik heb dat gebakken met een berg champignons.


Ik heb een berg snijboontjes in repen gesneden en gaargekookt en dan aangestoofd met een uitje en daar heb ik gaargekookte pasta en wat boter bij gedaan. En dat hebben we op tafel gezet met wat groene pesto, door de buurvrouw gemaakt met rucola uit haar groenselhof (wist je dat, dat er zes volkstuintjes in het Lefévere Ten Hove parkje zitten?).


Conclusie: evenwichtige vegetarische voeding is het niet, maar dat is een boterham met choco ook niet. Ik vond de "beet" wel aangenaam en ik ga er zeker nog wel mee experimenteren.

woensdag 19 juni 2013

Kijk, echt teetn!!

Niet voor elke dag, en meestal zelfs niet voor elke week, maar heel af en toe heb ik heimwee naar mijn bord zoals het er vroeger uitzag: vlees-groensels-patatten. Ik ben zo iemand op wie de Echte Vegetariërs  wel eens durven neerkijken. Ik kreeg al naar mijn hoofd geslingerd dat ik alleen maar was omgegaan "omdat het mode was". Wel, het spijt me dat ik 39 jaar met smaak op een biefstuk sabbelen niet ongedaan kan maken. En dat ik af toe eens watertandend voorbij de kip aan het spit in de Wondelgemstraat loop. En af en toe goesting heb in stoemp met worst of zo. Maar 't is wat het is. En gelukkig voor mij heeft de immer creatieve voedselindustrie daar iets op gevonden: nepvlees!

Yep, 't is vaak vette en zoute rotzooi (gelijk zwanworsten, maar dan met nog net iets minder vlees in). Yep, 't is belachelijk om geenvlees een welvlees naam te geven. Yep, 't is toegeven dat je soms echt wel goesting hebt in een gehaktbroodje. Maar het blijft geendoodbeest, en dus is het voor mij ok. En af en toe smaakt dat serieus.

Bij Delhaize verkopen ze de producten van Garden Gourmet. Ze hebben daar bijzonder acceptabele hamburgers in het aanbod. Heerlijk tussen een ovenbroodje, met mosterd en ketchup en wat verse tomaatjes en wat gebakken champignons tussen: beter dan McDonalds echt!! Ik eet ook graag hun vegetarische braadworsten. Ze lijken op en smaken naar witte pensen en die at ik vroeger ook al zo graag.

Gisteravond was het ondank de hitte eens van doen: spruiten en boontjes geblancheerd en in een ovenschaal gelegd (zo ver mogelijk uit elkaar wegens Meneer J haat spruiten) en ertussen middendoor gesneden voorgekookte krieltjes. Alles besprenkeld met wat olijfolie, peper en grof zout en de oven in.  Twintig minuten op 200 graden.

Achterin de koelkast had ik ook nog een stuk prei gevangen. Die heb ik ondertussen fijngesneden en geblancheerd en dan opgezet met wat room, peper en zout.




In een apart pannetje een degoutante klont boter gesmolten en er vier van die veggieworsten in laten bruin bakken. Mosterd op tafel zetten. Genieten van een bord dat er uit zag gelijk echt eten. Ik wacht vol ongeduld op de commentaar.



Het rabarbertaartexperiment

Ik kon bij het inkopen doen voor het feestje van vorig weekend absoluut niet weerstaan aan de rabarber. Knalrood en supervers lag die naar mij te lachen. Ik wist dat ik hem moest hebben, en dus mocht hij mee naar huis.

Zondag zat ik er doodop naar te loeren, in het volle besef dat als ik hem nog iets langer zou laten liggen hij niet meer goed zou zijn. En dus heb ik met de moed der wanhoop een rabarbertaart gemaakt.

Eigenlijk was het een totale misser. Ik realiseerde me te laat dat het bladerdeeg op was en ik zag het niet zitten om zelf taartdeeg te maken. Ge kunt dat belachelijk vinden, maar gij hebt ongetwijfeld niet voor zestig man gekookt de dag ervoor.

Een optie was om er iets kaastaartachtigs mee te maken, met een bodem van speculaaskoekjes. Dus ik cutter een pak of twee koekjes en ik laat een ferme klont boter smelten en giet daar de koekjes bij om dat dan op de bodem van een springvorm uit te spreiden en plat te drukken (goede tip: knip een cirkel uit bakpapier en plak die met wat gesmolten boter op de bodem van je springvorm, het bespaart je een massa krabwerk achteraf en ja, ik spreek uit ervaring).

Ondertussen zit ik op tinternet te zoeken naar suggesties om iets met roomkaas of mascarpone en die rabarber te doen. En dan valt mijn frank: gelatine! Al die recepten vragen om gelatine. En dus werd het opeens plan B.

Ik heb de rabarber opgezet met een scheut rosé en goed laten platsudderen. En dan heb ik daar een handvol gemalen amandelen en een handvol suiker bij gedaan en dan een beetje laten doorsudderen tot het meeste vocht verdampt was.


Kom van het vuur zetten en 2 eieren loskloppen (ik moest iets verzinnen om dat te binden) en dan heel snel en al roerend de eieren onder het rabarbermengsel roeren.

Twintig minuten in de oven op 180 graden en 't was in orde.



Oh ja, springvormen, die lekken als de inhoud te vloeibaar is. Zwarte rook in de keuken weze uw deel als je daar geen rekening mee houdt! En ja, ik spreek opnieuw uit ervaring.

zondag 16 juni 2013

Aardappels voor veel mensen

Eerst dacht ik: aardappelsalade! Maar daar moet ge zoveel voor schillen en dat is een van de weinig werkjes waar ik altijd vreselijk tegenop zie in de keuken. Kleine krieltjes en een shortcut, dus:

  • 5 kilo krielaardappels, net gaargekookt met schil en al 
  • Rozemarijn
  • Geroosterde en gepelde rode paprika's (je kan die in een bokaal kopen bij Colruyt, en ik moet zeggen dat ze heel erg meevallen. Normaal doe ik dat gewoon zelf, maar voor een dergelijke groep zag ik dat echt niet zitten)
  • Halloumi
  • Olijfolie, peper en grof zout

Krieltjes doorsnijden en in een grote ovenschaal dumpen. Van de rode paprika's repen snijden en er telkens een blokje halloumi in rollen en vastprikken (hoeft eigenlijk niet echt, merkte ik achteraf) en esthetisch verantwoord tussen de aardappeltjes draperen. Overgieten (gieten, ja) met olie en bestrooien met grof zout en peper. En dan wat takjes rozemarijn er tussen. De oven in, minstens 20 minuutjes.

Voila




Qua astronomische porties kon dat wel tellen. Ik had zelfs voor mijn 50 man veel te veel en ik ga daar straks de barmhartige samaritaan mee uithangen bij de buren.

Uientaartexperiment

Ah ja, iets met veel ajuinen. Simple combonjoer, al heb ik er wel de ogen voor uit mijn kop gebleit.

Ik had nog een restje tomatensaus in de koelkast staan (ui, look en brik tomaten en wat peper en zout, meer was er niet aan). Ik wou dat ook nog verwerkt krijgen en dus heb ik een vel bladerdeeg uitgerold en ingekwast met de saus. En dan heb ik daar een grafisch zeer verantwoorde compositie voor uien op getekend. Besprenkeld met wat olijfolie, grot zout, peper en wat gedroogde groene kruiden en dat is het zo'n beetje.


Kwartiertje in de oven op 200 graden, bestrooien met parmezaanse kaas en nog een paar minuten geven.


De bodem was niet helemaal wat ik verwacht had. Door het vocht van de tomaten bleef die erg plat. Ik zou het de volgende keer gewoon met pizzadeeg proberen. Maar ik had er zo twee gebakken en veel langer dan een kwartier hebben die toch niet op dat buffet gelegen. Voor herhaling vatbaar

Eten voor veel volk

Het huis is al bijna terug "op kant". Nog een vaatwasser of dertig en je ziet al niets meer van de invasie van gisteren. Fijn feestje was dat! Maar dus ook wel behoorlijk wat volk. Er waaide toch al rap een dikke 50 man binnen. En ik besef dat mijn leven simpeler zou zijn als ik mij dat allemaal niet zou aantrekken, maar ik kan er gewoon niet tegen als er iemand zou vertrekken met honger.

En dus stond dit allemaal op tafel:

  • Quiches met broccoli en brie
  • Quiches met prei, amandelen en geitenkaas
  • Quiche met witlof en blauwe kaas
  • Filorollen met champignons en geitenkaas
  • Filorollen met spinazie en feta
  • Quiche Provencale met champignons, paprika en olijven
  • Uientaart (leg ik in een volgde post wel uit)
  • Aardappels voor veel mensen (idem)



  • Tomaat-mozzarella met meloen
  • Vegetarische sushi
  • Salade met peer, blauwe kaas en een heerlijke dressing op basis van veenbessen (ook nog tegoed)



Geen prentjes van het Turks brood met:

  • Humus
  • Tzatziki (met heel veel look)
  • Tapenade
  • Auberginekaviaar
En dan de desserten: de miserable van de mama, whiskybrownies, chocoladetaart van de buurvrouw (yum!!) en een paar gekochte exemplaren (frangipane, confituur, rijsttaart)

't Was een werk, maar 't was ook lekker en gezellig en mijn vrienden en collega's zijn fantastische mensen. Ik heb daarnet al mijn cadeautjes uitgepakt en bij elkaar gezet en ik moet zeggen, die mensen kennen mij  goed: olijfolie, een Harry-Potter lexicon, bonnen voor kookwinkels, hartelijke wensen en heel veel drank. Ik denk dat dat laatste een hint is.


zaterdag 15 juni 2013

Tzatziki

Weinig dingen die zo fris zijn als tzatziki. Om het voor mezelf wat onder controle te houden is een deel van de maaltijd voor vanavond Turks brood met prut geworden. Over de tapenade en de humus had ik het al eerder. Vandaag komt daar nog bij: de auberginekaviaar van de mama (ik kan dat ook, maar die van haar is beter) en tzatziki.

Wegens er komt veel volk zijn de hoeveelheden eerder industrieel, maar laat u dat vooral niet tegenhouden.


  • 2,5 komkommers (ik zit mij af te vragen waar die andere helft naartoe is gegaan)
  • 1/2 liter van die dikke Griekse yoghurt
  • 3  forse tenen look
  • bos dille
  • peper en zout
De komkommers geschild, in stukken gesneden en de kern eruit geboord met een appelboor.


De stukken in de keukenrobot geraspt en het raspsel in een schone keukenhanddoek doen en uitwringen alsof uw leven er van afhangt. De yoghurt erbij doen.

Voor de look heb ik hier ook nog iets wijs staan. Ooit gekocht op een kookbeurs. Af en toe vergeet ik dat ik het heb, maar het is echt erg handig.

Look pellen en kapot wrijven op een schaaltje met een soort haaientandjes en dan losborstelen met een bijgeleverd borsteltje. Je krijgt daardoor een fijne lookpasta die je makkelijk onder het eten kan mengen. Ik ben zeer content van mijn lookmachientje, ik.




Enfin, look bij de komkommer, peper en zout erbij en dan een hele bos dille fijnsnipperen en toevoegen.


Genoeg voor drie weckpotten frisse zaligheid


vrijdag 14 juni 2013

Feestje - de prequel

Deze week is er niet veel van gekomen. De pastaschotel van maandag ging een paar dagen mee, en voor de rest was het vooral hollen van hot naar her en zeer geconcentreerd boodschappenlijstjes maken.
Want morgen, morgen, morgen is het feest.

Na zeven jaar verbouwen is het huis eindelijk geschikt genoeg om er eens een deftig aantal mensen in los te laten. En dus heb ik een heel pak vrienden uitgenodigd om dat samen met mij te vieren. Een normale mens steekt dan de BBQ aan en propt de frigo vol cava. Hier gaat dat een beetje anders.

Ik zit al drie weken in mijn receptenmappen te neuzen en bij te schrijven en te schrappen. Uiteindelijk kan ik alleen iets buffetachtigs in elkaar steken, en dan heb ik de neiging om terug te vallen op mijn klassiekers. Maar bon, het zal ook wel smaken zeker?

Ik moet mezelf vooral inhouden om niet elk uur opnieuw richting supermarkt te tenen. want dàt zou toch ook lekker zijn, en als ik dàt nu eens bij dit zou kappen, en dan nog een beetje nogietsanders om het af te werken. Maar ik ben aan het leren van me bij de realiteit van zo'n feestje neer te leggen.

En die realiteit is: het moet gewoon gezellig zijn. Meneer J stelt de soundtrack op, ik prop mijn gasten vol drank en eten, en voor de rest hoeft niets. Als ik dat nu voor middernacht nog zelf geloof zit het er in dat ik nog wat slaap kan halen.

Ik weet nu weer al hoe dat gaat lopen. Ik ga de halve nacht woelen en panikeren omdat ik denk dat ik morgen niet ga rond geraken, en dat er drank te kort gaat zijn, en dat mijn gasten (o absolute horror!!) met honger naar huis zullen moeten. Ik sta morgen voor zeven uur 's morgens al in de keuken te prollen. Om drie uur in de namiddag is alles wat ik op voorhand kon doen klaar en is de afwas gedaan en de keuken opgekuist. In plaats van mij dan eindelijk eens deftig op te tutten sta ik dan nerveus rondjes te draaien omdat ik denk dat niemand gaat opdagen of dat ik iets vergeten ben Bestek!! Servetten!! Taljoren!!). Tegen dat de eerste gasten aankomen is mijn pijp eigenlijk uit en zie ik er uit alsof ik onder een camion gelegen heb: haar op mijn benen, ander haar in mijn tanden, kleren vol vetvlekken (ik ben nogal enthousiast als ik in de keuken sta) en niets om aan te doen. Ik kom daar pas door als ik weer eens besef dat zowel Meneer J als ikzelf gewoon fantastische vrienden hebben, en dat iedereen enthousiast zijn bord vol schept.

Maar voor de rest heb ik er absoluut zin in :)





maandag 10 juni 2013

Aubergine Parmigiana

Een tijdje geleden kocht ik het River Cottage VEG-boek. De link staat er voor het gemak, maar ik kocht het fysieke exemplaar bij Paard van Troje, wat ik u kan aanraden omdat dat boek natuurlijk krak hetzelfde is maar de mensen daar zo bijzonder vriendelijk zijn.

Ik had er al eens wat in zitten rondneuzen, maar echt grondig was ik er nog niet mee van start gegaan. Vandaag dus wel, en wel meteen met het allereerste recept dat ik kon vinden. Soms vraag ik me af hoeveel verschillende manieren er zijn om te variëren op het concept "iets met tomatensaus en aubergines", maar erg kan ik dat niet vinden want ik ben absoluut dol op aubergines tegenwoordig.


Enfin, dit werd de basis, en de rest was een beetje improviseren.

Halve pak pasta gekookt (van die Turkse die wat op rijst lijkt -> Baktat, gelijk als dat ze zeggen).


Tomatensaus min of meer gemaakt zoals beschreven in recept: 3 teentjes look en een ui laten sudderen in olijfolie en wat pikante olie en dan 2 brickpakjes tomaat toegevoegd en beetje laten pruttelen. Bijkruiden met peper en zout.

Ondertussen de aubergines in dikken schijven op een met olie ingestreken vel folie in de oven gezet. Bestrooid met zout en peper, 10 minuten geven op 200 graden en omdraaien. Ik heb ze dan nog een paar minuten onder de grill gezet en toen zagen ze er - o hemels geluk - zo uit:


En dan werd het laagjes leggen:
Bodem saus - dikke laag pasta - aubergines - mozzarella - meer saus.





Beetje geraspte kaas erover en klaar voor de oven. Meneer J, teeten is gereed!