dinsdag 23 juli 2013

Echt voedsel, en wel nu: pasta met champignons, broccoli en zure room.

Ondanks de hitte vandaag tot nog een stuipje. Ik moest en ik zou echt eten eten. Ik was het beu. Ik kan serieus junken als het op voedsel aankomt, maar dan komt de dag waarop ik alleen maar interesse heb in fruit en groenten. Zo fier als een pauw stond ik daarnet aan de kassa van mijn Gbtje: radijzen, tomaten, komkommer, champignons, broccoli, zure room .... nikske geen vetzakkerij.


  • Broccoli gekookt, pasta gekookt, champignons gebakken, bijkruiden, mengen en afwerken met een klets zure room.
  • Slaatje maken van de komkommer en van die kleine pruimtomaatjes. Heel lekker: kom inwrijven met teentje look. Teentje fijnsnipperen en over de salade strooien. Peper en grof zout.
  • Radijzen wassen en op tafel zetten.
Tadaaaa:




En dat ik me zit af te vragen waarom al die restaurants dat nu zo onwaarschijnlijk moeilijk vinden....

Veggie Blues

Twintig jaar geleden studeerde ik een jaartje in Zweden. Ik kwam er terecht in Uppsala, een stadje van niet heel veel bijzonders behalve een grote universiteit en een troep internationale studenten die ik bij mijn allerbeste vrienden ben gaan rekenen. Ik kan niet beginnen uitleggen hoe graag ik die mensen zie.

Afgelopen weekend kwamen we samen op een reünie in Brugge. Veertien man, Britten, Canadezen, Nederlanders,een Zweed en een handvol Belgen. Het is niet zo evident om zo'n gezelschap bij elkaar te krijgen. De laatste keer is inmiddels 13 jaar geleden en mijn Canadese vriendjes had ik al twaalf jaar niet meer gezien. De meesten zijn ondertussen al terug thuis of combineerden hun uitstap met andere Europese bestemmingen. Eén gezin hangt in de buurt rond en vergezel ik binnenkort voor een paar dagen Frankrijk.

Door de bijeenkomst (en de Gentse Feesten) at ik de laatste dagen zo goed als elke dag uit.En dan pas valt het op dat er toch nog werk is aan de veggiewinkel. Frieten en kaaskroketten, mozzarella met tomaat en het door mij o zo ongelooflijk gehate "groentjes uit de wok". That's it.

Het zijn de enige momenten waarop ik soms denk dat ik misschien toch maar beter af en toe weer vlees of vis eet. Iedereen zit daar te genieten van een mooi gepresenteerd bord, ik krijg drie blaren verlepte sla en een halve kilo gefrituurde viezigheid. Leuk is anders.

Ik mis dat meer dan het eten op zich: het feit dat je "normaal" met de mensen mee kan eten. Dat je niet de lastigaard bent die vreugdeloos op een schijf industriële mozzarella zit te sjieken, in de wetenschap dat dat waarschijnlijk niet vegetarisch, niet milieuvriendelijk en al zeker niet diervriendelijk is.Op zo'n momenten vraag ik me af of ik dan niet beter mijn grens wat zou verschuiven.

Mosselen bijvoorbeeld? Met het zicht op een paar dagen Normandië ben ik me nu al zorgen aan het maken wat ik daar ga eten. Fransen en vegetarisch, dat wordt ongetwijfeld nog een groter fiasco dan de toeristenfuiken van Brugge. Uitzonderlijk eens een stukje vis? Of inktvis of zo?

Ik weet het niet. het lijkt me zo unfair tegenover die mossel. Die heeft mij niets misdaan. Ik ben er overigens niet eens van overtuigd dat ik hem binnen zou krijgen. Niet omdat ik mosselen niet lekker vind, maar uit schuldgevoel. En omdat ik me een mislukkeling zou voelen: kan zelfs niet eens weerstaan aan het eten van dode beesten, loser!

Principes, het is iets....


woensdag 17 juli 2013

't Is maar dat Meneer J "warmeeten" moet hebben ...

of ik at gewoon een meloen, een halve kilo druiven en een zak nootjes. Of drie Bounty's. Of suikerklontjes of zo. Maar nee, Meneer J eet graag warm. Ook op dagen zoals deze.

Ik heb er mij gemakkelijk vanaf gemaakt. Quiche met spinazie en broccoli en geitenkaas gisteren en vandaag pasta met courgettes, mascarpone en gebakken halloumi.

Geen uitleg, geen prentjes. 't Is te warm en ik ben te moe.


zaterdag 13 juli 2013

Tegelijkertijd het slechtste en het beste: Paris, je t'aime

Het is niet de eerste keer dat het mij overkomt, en ik ben dan ook altijd behoorlijk vies op mezelf als ik er weer eens intuin. Rond de middag opduiken in gebieden rond de Eifeltoren, Notre Dame of Montmartre is een bijzonder slecht idee*. Onvermijdelijk kom je terecht in het allerslechtste wat Parijs te bieden heeft.

In de "bistro" walst de kelner over een Amerikaanse familie heen en smeert hen zonder verpinken de overprijsde bullshit van de dag aan. Vanzelfsprekend is er geen gratis karaf maar wordt de vraag naar water vertaald als "een grote fles duur spuitwater". Vanzelfsprekend willen die mensen geen dessert, maar ze krijgen er toch een in hun maag gesplitst tegen een compleet belachelijk tarief.

Treunis alom op je bord: verlepte sla met dressing uit een flesje en de wansmakelijkste croque uit de geschiedenis van de croque (en volgens wikipedia beloopt die al ruim 100 jaar). Eigenlijk weet je het al nog voor je binnenstapt, maar je beseft ook dat de dichtsbijzijnde leuke plek minstens een kwartier verderop ligt en dat tegen dan alle tafeltjes al volzet zullen zijn. Ach ja, de koffie was naar het schijnt uitstekend. We hebben de treurnis overigens gecompenseerd bij de plaatselijke bakker.



Deze avond werd het dan een rondje Batignolles. De Bistro Des Dames ken  ik nog van vroeger, maar toen at ik nog dode beesten en ze hadden er niet echt iets beestenvrij op het menu.


Dus wandelden we de straatjes op en af en het werd steeds onmogelijker om te kiezen, en uiteindelijk werd het "Le club des 5". Typisch bistrodingske, supergezellig, geestig decor, netjes geprijsd en lekker.


Steak Tartare ann de overkant, een bladerdeegaffairke met geitenkaas, courgette en aubergine voor mij. Met verse dunne frietjes. En dessert. Aardbeiensoep en ananas met citroensorbet.Yummyumm.


Balans: Paris, je t'aime.


* Voor Montmartre geldt dat overigens op zo goed als elk tijdstip van de dag - wat een onwaarschijnlijk treurige bedoening is dat daar aan de voet van die berg. Wasmanden vol kleren aan een euro, goedkope plastic schoenen, troep en treurnis waar iemand voor heeft staan afzien om het te maken om nooit iemand gelukkig te maken om het te dragen - ieuw!

vrijdag 12 juli 2013

Werkonderbreking: life is good.

Neenee, ik heb mijn keuken niet doen ontploffen of zo. Maar ik had een paar bijzonder drukke dagen en daarna een stomend weerzien met Meneer J die zijn trektocht (kroegentocht, eerder) in Cumbria met succes heeft afgerond.

En de dag erna werd het valiezen pakken en de trein op naar Parijs. Les Batignolles, ik zweer het u, daar moet ge zijn. Het is nu mijn vijfde verblijf in deze buurt, en ik ben er nog steeds dol op.

Nu is mijn reisgezel erin geslaagd om een flatje te boeken op de 5de verdieping van zo'n Haussmannding - zonder lift of course. Maar zelfs dat houdt mij niet tegen: hier is op elke hoek een onwaarschijnlijk goede bakker en de dichtsbijzijnde hoek is drie huizen verderop. Mijn culinaire bestaan beperkte zich de laatste dagen dus tot - u mag nu compleet jaloers beginnen worden - baguettes en croissants. Die laatste bij voorkeur met gezouten boter. Nee, ik ben niet op mijn hoofd de trap afgedonderd. Botercroissants, niet van die met suikersiroop ingewreven ondingen. Met boter, met zout. Ik zou daar op kunnen overleven, ik.



Het flatje dat we huren heeft een superuitgeruste keuken, compleet met oven en de hele tralala. Het enige wat ik hier al gedaan heb was een tomaat snijden. Hier om de hoek (de andere hoek) zit overdekte markt waar ik gewoon voor de rest van mijn dagen eigenlijk liever niet meer buiten zou komen. Daar heeft de Libanees een toog vol uitstekend veggie gerief op basis van artisjokken, rapen, peterselie, whatever... om ter lekkerst. Een brood, een stuk kaas, wat van die humus, een goede fles witte wijn.... die stoof gaat hier vanzeleven branden!

Parijs is een dure stad, blahblahblah, mijn ore. OK, gisteren stonden we op het dakterras van la Fayette en daar hebben we 16 euro betaald voor 75cl Evian, wat grenadinesiroop, en een abrikozensapje. Elke cent waard, omwille van dees:


Vandaag was het zo'n typische Franse Bistro van duust in een dozijn, maar dan wel een dozijn vlak naast Place des Vosges. Eén van de mooiste hoekjes van centrum-Parijs. Twee grote salades, eentje met geitenkaas en eentje met allerlei gegrilde groenten, een groot glas tonic en een glas wijn. Vierentwintig euro voor de twee, aub. Grote borden op veel te kleine tafeltjes, een gratis karaf water, een brede glimlach en de zon er voorniet bovenop. 't Is simpel op zo'n dagen om het leven geweldig te vinden.


Vanavond was't van pasta op het pleintje.

Morgen zien we wel weer, maar de kans dat ik hier deze week nog in een kookpot ga roeren wordt met de minuut kleiner. En volgende week zal er ook niet veel te melden zijn, en daarna zit ik in Brugge, en daarna op de Gentse Feesten, en daarna in Normandië.

Mijn excuses dus voor de werkonderbreking, maar ik ben veel te druk bezig met van het leven te genieten.

zondag 7 juli 2013

Kaasnotenbroodje van de overburen

Mijn overburen zijn - voorlopig nog - Nederlanders. Allebei vegetariërs, wat borrelen behoorlijkt vereenvoudigt. Van Liesbeth kreeg ik een recept voor een kaasnotenbroodje. Ik zou het omschrijven als een broodje gehakt voor veggies.

De originele ingrediëntenlijst:
  • 100 g geraspte kaas
  • 100 g gemalen wal- of hazelnoten,
  • 100 g oud brood,
  • 1 ui
  • 30 g boter
  • Ongeveer 1 dl melk ( of water)
  • Wat nootmuskaat,peper en zout

 Ik moest natuurlijk weer contrair doen en toegeven aan mijn grootheidswaanzin:
  • 200 gram geraspte parmezaanse kaas
  • 200 gram cashewnoten
  • 200 gram panko
  • 1 sjalot, aangestoofd in de boter
  • boter voor het insmeren van het ovenschaaltje
  • 2 dl melk
  • Geen zout (omwille van de parmezaanse kaas), wel peper.
Kaas, chapelure en gecutterde noten bij elkaar doen. Aangestoofde sjalot erbij en dan de melk toevoegen. Ik dacht eerst dat dat nooit genoeg vloeistof zou zijn om al die droge ingrediënten aan elkaar te plakken, maar ik ben wel blij dat ik niet aan mijn overdrijfneiging heb toegegeven, want ik kon er twee stevige "broodjes" van kneden.



In het recept stond wel een verwijzing naar de baktemperatuur (oven op 175-200 graden), maar niet naar de baktijd. Ik ben begonnen met twee keer tien minuten, waarna ik elke keer de broodjes uit de oven heb gehaald om er een dikke klont boter op te smeren. Maar ze zagen er nog steeds lijkbleek uit. De derde sessie duurde een kwartier. Het resultaat:



Dat ziet er lekker uit. Ik zit in elk geval te popelen tot dat spel wat is afgekoeld. Ik denk dat als ik er nu in ga snijden het uit elkaar gaat vallen en dat die kaas zich nog wat moet "zetten". Maar manmanman, wat ruikt het hier lekker!

Te eten: half warm, of koud. Om schelletjes van te snijden voor op de boterham. Ik ben benieuwd.

PS: miellegrijs! Zo lekker :)

Cashewkaas

Geproefd vorige dinsdag bij de Zuidkant, en keihard fan: cashewkaas. Het wordt overal zo'n beetje voorgesteld als een vegan alternatief voor echte kaas, maar daar heeft het voor mij echt niets mee te maken. Structuurgewijs niet, en smaakgewijs al zeker niet. Maar dat doet er niet toe. Het is zalig fris, heerlijk op een stukje brood en supersnel om te maken.

Deze morgen 200 gram cashewnoten in een bekertje met water gezet en de hele dag afgedekt in de koelkast laten trekken. Daarnet afgegoten, in de cutter gezwierd met wat citroensap en -zeste, grof zout en peper. Omdat het spel mij niet helemaal smeuïg genoeg leek heb ik er wat van het overgebleven weekwater bij gedaan. Bliss op een boterham, serieus!


Rabarberoverload

Als dat begint te schieten, dan is daar geen houden aan. Rabarber per emmer dezer dagen. Ik heb zelf absoluut geen groene vingers (mijn grootste prestatie is het langer dan tot nieuwjaar in leven houden van mijn kerstroos) maar ik ken er een paar met serieuze moestuinen en ik kan geen nee zeggen tegen het aanbod van vers spul. Alleen, een mens kan maar zoveel potjes confituur leegeten (mijn tante denkt nu: serieus? Confituurlimieten? Bestaat dat?).

Taart, dus.


  • Rabarber versneden en met wat water platgekookt. Paar flinke scheppen suiker erbij en goed roeren.
  • Min of meer klassiek cakedeeg gemaakt van 300 gram boter, 320 gram zelfrijzende bloem, 7 (kleine) eieren en nog 250 gram suiker. Ja, dat is veel, maar ik had vrij veel rabarber en met een standaardportie deeg had ik sowieso te weinig.
  • De rabarbermousse bij het deeg gegoten. Chocoladepiellekes erbij, en ook wat zeste van citroen.
  • Drie kwartier in de oven gezet op 160 graden.


Conclusie: dat er verhoudingsgewijs wat teveel van dat iets te vochtig rabarbermengsel in zat om het deeg goed te laten rijzen en dat het dus een beetje plattekes en wat te "nes" is (uitleg beschikbaar bij een Westvlaming naar keuze). Maar begot, het ruikt heerlijk en dat klein schelleke dat aan de bakvorm bleef plakken heb ik al binnen en 't is één en al rabarber en chocolade en ik vind dat goed. Volgende keer nog wat prutsen aan de verhoudingen en 't is in orde.

Creatief met koelkastvondsten

Trekt mijn ma hier een paar dagen geleden de frigo open: wat ga jij met al dat eten aanvangen? Euhm, ja, ik had daar dus niet zo bij stilgestaan. Meneer J host nog altijd van pub naar pub aan de zoom van Schotland en ik vier mijn tijdelijke vrijgezellenbestaan met terrasjes en bezoekjes aan vrienden. Tijd dus voor de grote ruim-de-koelkast-op-actie.

Gevangen in de frigo en ruime omgeving:


De strategie is de volgende: alles bij elkaar op het aanrecht etaleren en gewoon ergens mee beginnen. Onderweg bijsturen en verder improviseren. Af en toe leidt dat tot catastrofes, maar ik heb besloten om u ook die niet te onthouden. Weten hoe het niet moet is ook een kunst. Gelukkig vandaag (voorlopig) nog geen onheil te melden.

Paksoi had ik nog nooit eerder klaargemaakt. Bij deze de poging om het ietwat Oosters te houden.

Look, gember, pikant pepertje, sjalot, zeste van limoen: allemaal fijngesneden en in olie wat laten pruttelen.


 Gewassen en in triepen gesneden paksoi erbij en laten aanstoven. peper en zout. Voila!


Voor de rest heb ik fruit versneden (dessert voor straks) en een mozzarellaslaatje geprepareerd.


Ik had ook nog een stuk blauwe kaas en een halve pot mascarpone. Die heb ik in mijn cuttermachientje door elkaar geroerd. Dat is dan voor straks bij de boterham.

Ook gedaan (maar dan vooral gisteren, en deze morgen nog een uurtje laten pruttelen): voorraad saus met veel groenten aangevuld. Champignons, courgette, aubergine, uien en tomaat. Een hele pot vol, voor export naar Charlebeque en voor de vriezer hier. Zodat Meneer J te eten heeft als hij terugkomt, want dan trek ik er zelf een paar dagen vantussen.

Met de rabarber ben ik ook aan het prollen geweest, maar daarover meer in volgende blogpost.


woensdag 3 juli 2013

Kokoskoekjes

Nu Meneer J op de hort is zijn er geen pastafestijnen gepland. Maar omdat een avond in de zetel triestig zitten kijken ook niet echt een aanrader is, is het koekjestijd.

In twee klikken hier aangekomen en dan in mijn bakschof gegrabbeld om vast te stellen dat

  • er voldoende kokos was voor een dubbele portie
  • het bakpoeder met loopbaanonderbreking is. De vervanger was er echter wel: zelfrijzende bloem. Ook prima gelukt, dus geen probleem.
Voor één keer heb ik de maniak uitgehangen en elk balletje deeg afgewogen op zo'n 10-11 gram per stuk. Ik heb het gevoel dat de formaten net zo gelijkend (of verschillend) zouden geweest zijn als ik dat niet had gedaan, maar 't is 't gedacht dat telt.

Ik heb er net eentje geproefd (ok, ok, twee) dat nog zo'n beetje warm was en het was lekker krokant van buiten en nog een heel klein beetje chewy vanbinnen. Perfect dus. Echt.


Ik zit overigens met muizenissen. Gisteravond was ik op de try-out van De Zuidkant in Gentbrugge en ik raakte er aan de praat met een paar serieuze keukenpieten. Eentje daarvan heeft een foodblog waar ik wat triestig van word: dat niveau haal ik vanzeleven, en toen ze sprak over het belang van foto's kon ik niet anders dan beseffen dat de mijne aan de knullige kant zijn. 

Een andere opmerking ging over hoe hilarisch het was om stap voor stap je gerechten uit te leggen aan de hand van foto's. Ik bedacht me dat ik daar toch al eens in overdreef. Alleen, ik schrijf die dingen vooral op omdat het mij een boel uitleg bespaart als iemand vraagt hoe je iets maakt. Ik schrik er soms van hoe weinig sommige mensen van basiskookdinges afweten. Hoe je een bakvorm invet bijvoorbeeld. Of het van belang is of je je tomaatjes in schijfjes of partjes snijdt?  

Het zijn soms ook kleine dingen die ik zelf al doende heb opgepikt en die ik wil delen omdat ze de zaak makkelijker maken. Dat koekjes al eens durven uitlopen, en dat je dus best ver genoeg van de rand van de bakplaat en van elkaar blijft is iets wat je best op voorhand kan inschatten. Dat verschilt echt van deeg tot deeg, en ik heb genoeg koekjes uit elkaar moeten zagen eer ik dat goed kon beheersen. Mensen kleine accidentjes besparen zodat ook wie zo goed als nooit kookt niet in paniek moet slaan... Misschien overdrijf ik daar wat in.

Enfin, we zoeken lustig verder naar de goede toon. Ondertussen ga ik nog een koekje eten. Kwestie van te testen of ze afgekoeld ook lekker zijn.

Milkshake en de frezen van de buren

Het klinkt bijna als een rockbandje, maar het is gewoon mijn avondeten vandaag.

De buren van de mama zijn op reis en geven mijn moeder dan de volledige controle over de groentuin en het kippenhok: verse eitjes, groensels en aardbeien per emmer! Jeuj!

Een halve banaan, een kwartje kilo van die zalig zoete bezen en een ferme klets melk later was ik zowaar een behoorlijk gelukkig mens.


Santé!

maandag 1 juli 2013

Jamie achterna, maar dan toch niet helemaal: orecchiette met broccoli

Zaterdag zapdag, of toch lang genoeg om te zien dat Jamie Oliver het op VTM staat uit te leggen. Altijd al een zwak voor gehad, al hangt hij tegenwoordig iets te krampachtig de vlotte jongen uit. In elk geval: hij was dus orecchiette met broccoli aan het maken. Aan het gespartel van de ansjovissels die hij gebruikte was vast wel een mouw te passen en dus improviseerde ik volgende vegetarische variant bij elkaar.

In de cuttermachine:

  • de steel van de broccoli, in grove stukken gehakt.
  • een paar verloren gelopen champignons
  • een sjalot
  • een stuk of 8 tomaatjes op olie
  • die pikante peper heb ik op het laatste moment ingeruild voor een halve puntpaprika maar toen had ik deze foto al genomen en zaten de groenten al in de cutter. Plannen, het blijft een uitdaging.



Compleet in frut laten draaien en dan met wat olijfolie en een teentje look in de pan laten fruiten. Eventueel al wat water bij doen zodat de groenten wat zachter worden, maar ik hou wel van beetgaar.


De orecchiette in een pan kokend water doen en 10 minuten laten koken. De broccoliroosjes erbij doen en nog eens 10 minuten geven.


Een potje zachte geitenkaas bij de aangestoofde groenten doen en aanlengen met een paar pollepels van het kookvocht van de pasta tot je een mooie vloeibare saus hebt. De uitgelekte pasta met broccoli bij de saus doen en afwerken met wat tomaat en wat verse basilicum.


Ok, ik geef het toe. Het trekt van geen kanten nog op het originele recept. Maar 't was wel lekker.


PS:

  • Die orecchiette, dat is ook een heel verhaal precies. Hier lees je er meer over
  • Ja, ik had mijn pan proper moeten maken voor ik een foto nam, ja.