woensdag 30 oktober 2013

Ja zeg, bakt u een ei hé!

Meneer J en ikzelf zouden eerst afspreken in de stad, maar toen was mijn vergadering opeens al om vier uur afgelopen en kon hij er pas tegen tezessen zijn, en ik zag dat niet zitten om twee uur in mijn eentje te wachten en dan weer uit te gaan eten en vanalles. 't Is crisis voor iedereen!

En dus werden nieuwe plannen gesmeed alla "kom maar per direct naar Gentbrugge, en dan gaan we aperitieven in den Bombardon". Ik was om geen enkele duidelijke reden compleet pieredood en er liggen muizen te sterven in de frigo (naar mijn normen toch, interpreteer dat gerust als: ik kan echt niet meer dan acht mensen op het onverwachts voorzien van een vijfgangenmenu) maar naar de winkel crossen was echt geen optie.

Eiers, dus. Het schoonste compliment dat ik ooit heb gekregen kwam van mijn Canadese maat (ja, die mensen van deze zomer) die zei: "het is zoals MacGyver in de keuken: geef haar een ei en een tomaat, en het komt in orde".

Drie eiers (zo bio en diervriendelijk mogelijk, ik kan die geregeld verkrijgen bij mijn lieve collega's) loskloppen met - keukengeheim - een soeplepel water, wat look, peper en zout. In de frigo delven en daar een paar kerstomaten opgraven en in vier snijden. Een ui halveren en in ringen snijden. Meneer J een bokaal artisjokharten laten opendraaien (komaan, dat heeft IEDEREEN toch standaard in zijn schuif steken) en een paar van die bodems in frutsels snijden.


Groensels aanbakken met wat boter. Losgeklopt ei erover. Beetje in roeren en scheppen tot dat niet al te veel meer snottert. Vuur uit, geraspte kaas erover strooien. Meneer J instemmend zijn eten naar binnen zien schuiven. MacGyver, indeed :)


zondag 27 oktober 2013

Kokosrotsjes

Het wordt een beetje compulsief, soms. Deze morgen om halfacht stond de pastasaus al te pruttelen. De linzenpaté was wat droog naar mijn goesting en ik kon me nog net bedwingen of ik begon aan een tweede versie (ik denk dat ik er wat meer "natte" ingrediënten bij gaan doen, zoals geweekte paddestoelen of zo, dunno). En nu zou ik eigenlijk aan het werk moeten zijn maar het gaat moeilijk en concentreren is een probleem.

Terug de keuken in, dus. Voor iets compleet onnozels, zolang het mijn gedachten maar verzet.

Drie eiwitten opkloppen met 250 gram poedersuiker en er dan 250 gram kokospoeder onder scheppen. Normaal spuit je daar van die schone torentjes van, maar ik had daar geen zin meer in. En dus werden het gewoon hoopjes.


Die er na een kwartiertje in de oven op 160 graden zo uitzien:


Nu nog ergens de courage vinden om die andere laptop open te gooien. Zucht!

Linzenpaté

Gisteravond vond de openingsreceptie van De Zuidkant plaats. Ik was er al eens voor een try-out en voor nog een try-out en ik was beide keren helemaal overenthousiast. Maar zo lekker eten, daar!

Ik ben nu ruim drie jaar geleden de veggie-toer opgegaan. Ik heb in die tijd erg veel bijgeleerd over koken met groensels en zo. Maar van de peulen bleef ik grotendeels af. Want wie eet er nu in godsnaam linzen en droge bonen? Maar ik heb mijn mening moeten herzien, want wat die dames daarmee aanvangen is ronduit geweldig.

Zo kregen we er bij ons laatste bezoekje een paté van linzen voorgeschoteld die ik eerlijk waar gewoon heb verslonden. Ze hadden er een friszure chutney bij gedaan en 't was gewoon te lekker voor woorden. En dus wou ik dat ook eens proberen. Ik heb het hele internet afgedweild op zoek naar een goed recept, maar ik vind niets dat me doet vermoeden dat ik zelfs maar in de buurt ga komen. En dus heb ik me maar hieraan gewaagd.

Maar dan helemaal anders, of course.

200 gram rode linzen gaargekookt (hoop ik toch, ik heb geen idee wat ik daarmee moet aanvangen).
In het cuttermachientje: 4 sjalotten in grove stukken en 225 gram noten (voor het grootste deel cashew, want de walnoten waren bijna op), samen met wat platte peterselie, peper en zout grof gemalen.


Tot zover heb ik bijna het recept gevolg, daarna ben ik een beetje loos gegaan: 2 eieren, twee soeplepels bloem, een handvol panko, een scheut truffelolie, wat citroenzout en de linzen. En toen dacht ik dat ik echt wou dat het paté werd en heb ik er ook nog een scheut whisky bijgedaan.

Mijn patépotje was te klein (ingevet en ingebloemd en de bodem bestrooid met wat extra panko), dus heb ik nog een tweede potje gevuld.


Na 45 minuten in de oven is dit het resultaat.



Smaaktest: net iets te droog misschien, maar wel lekker en voor herhaling vatbaar.


vrijdag 25 oktober 2013

Rijstpap

Bekentenis: ik lust dat niet.
Bekentenis twee: ik maak dat supergraag klaar, want dat ruikt zo lekker en 't is geen moeite en bijna geen afwas.

Goed begonnen is het halve werk (of zoiets): kies een pot die zowel op het vuur als in de oven kan.

Smeer de binnenkant in met een klompje boter om aanbranden te vermijden. Best tot helemaal aan de bovenste rand, dat spaart u een paar schuursponskes uit.
Giet er een liter melk in en zet op het vuur. Doe er een opengesneden vanillepeul bij, een snuifje zout, een klontje boter, een pijpje kaneel en een potje saffraan. Laat rustig opkoken. Eenmaal aan de kook doe je er 100 gram dessertrijst bij en laat opnieuw opkoken. Zet de pot met deksel en al in de oven op 200 graden. Haal de pot er na 20 minuten uit en doe er 100 gram suiker in. Roer om en zet nog eens voor goed 20 minuten in de oven. Klaar!

  • Risico op overkoken: minimaal
  • Risico op aanbranden: nul
Als je mij bent: doe alles maal drie (ik zou wel maal vijf willen, maar daar is mijn pot niet groot genoeg voor). Heel af en toe komt dat spel een beetje te lopend uit de oven. Ik ben nogal praktisch ingesteld, dus los ik dan gewoon een soeplepel maïzena op in wat koud water en roer ik dat onder de nog hete rijstpap. Works for me! En voor mijn collega's ook, duidelijk.



zondag 20 oktober 2013

Koffiekoeken met appel en kaneel

Bijna 21 jaar geleden leerde ik in Zweden Kanelbullar maken. Wegens alleen maar veel te dure bakkers en heimwee naar iets huiselijks was kunnen bakken voor mij en veel van mijn studiegenoten (enfin, feestgenoten, maar daar gaan we niet moeilijk over doen) een beetje troost in die donkere Skandinavische winter. Dat, en vodka.

Ik moet er toen letterlijk honderden gebakken hebben, bakplaten vol. Ze stonden zelden langer dan een half uurtje op het aanrecht want ze waren op hun best als ze pas uit de oven kwamen en de net niet aangebakken suiker gaten in je tong brandde.

Ik heb er deze middag volgende variant op gemaakt:


De vulling bestaat uit drie fijngesneden appels, een paar flinke soeplepels rumroijnen, een goede handvol verkruimelde pecannoten en een soeplepel of drie rietsuiker met wat kaneel overstrooid.

Het deeg is echt een zaligheid. Eens gerezen is het zijdezacht en makkelijk uit te rollen. Ik heb een goede 4 dl melk een beetje opgewarmd tot de kou er zo'n beetje uit was en er dan een pakje van 42 gram verse gist in fijngeknepen. Ik had een halve dag met mijn handen in dat melk-gistmengsel kunnen blijven zitten, ik. Ik heb me vermand en er nog 1 dl suiker en 130 gram gesmolten boter door gemengd. Alles mooi los roeren en er dan geleidelijk een kleine 800 gram bloem bij doen. De eerste 400 gram bloem kan je nog onder de melk roeren, daarna wordt het handjes vuilmaken. Begin best met wat minder bloem en doe nog een beetje bij als het deeg te plakkerig blijft. Goed kneden tot je het deeg kan uittrekken zonder dat het meteen doorscheurt en dan laten rijzen.


Laten rijzen, dat doe ik hier thuis door een verse keukenhanddoek onder de keukenkraan te steken, goed uit te wringen en over de deegkom te leggen. En dan die kom in het midden van de keuken op een stoel te zetten. Omdat daar de zon altijd het felst schijnt op dit uur van de dag.

Na een dik half uur zou dat deeg zo'n beetje verdubbeld moeten zijn. Je rolt dat dan zo dun mogelijk uit in een zo rechthoekig mogelijke lap.


De appelvulling leg je dun uitgespreid over de volledige lengte van het deeg, en over ongeveer 2/3de van de breedte. En dan rol je een zo strak mogelijke rol.


Van die rol snij je schijven van een centimeter of twee,drie dik die je inkwast met wat losgeklopt ei.


De oven in op 180 graden voor een goeie 20 minuten, maar het helpt als je je oven een beetje kent om alles deftig af te bakken.


En dan afwerken met wat suikerglazuur.



zaterdag 19 oktober 2013

Chocomousse, begot!

Maar enfin, ik heb hier nog niets over chocomousse gepost, begot.

Ik zal eens beginnen met u een van de grootste foefelementen van mijn moeder uit te leggen se. In plaats van al dat geprol met een bain-marie, lost zij dat op als volgt: breek de chocolade in niet te kleine stukken en leg ze op de bodem van de kom die je gaat gebruiken om alle ingrediënten bij elkaar te roeren. Zet uw waterkoker aan. Giet het kokend water VOORZICHTIG over de chocolade en laat staan tot je de punt van een mes los door de latjes chocolade kan laten glijden. Giet dan HEEL VOORZICHTIG het water af. Ik zweer u dat het werk. Probleemloos. Altijd. Als ge maar VOORZICHTIG zijt!



Het recept van mijn ma zegt:

  • 200 gram donkere chocolade smelten
  • 6 eierdooiers eronder roeren (rap zijn, rap zijn!!)
  • 25 cl room opkloppen met wat bloemsuiker en onder de chocolade mengen (ik klop dat op voorhand zodat ik snel kan mengen en de chocolade de tijd niet krijgt om te stollen. Doe je dat niet, dan riskeer je klontjes. Ik vind klontjes behoorlijk lekker, eigenlijk)
  • de zes eiwitten opkloppen en VOORZICHTIG door het chocolademengsel roeren.
  • verdelen over zes potjes als je absoluut een levercrisis wil krijgen, over 10 potjes als je het min of meer menselijk wilt houden.
  • Een uurtje in de frigo zetten en afwerken.




Zoete taartjes met speculoos en appel

Het gepuzzel met een lap bladerdeeg gaat mij bij de tweede poging nog beter af. Ik ben er nu zelfs in geslaagd om er zeven rondjes uit te krijgen. Ambetant voor mijn bijzonder gevoel voor esthetiek, maar ik vind wel iemand die dat zevende taartje wil binnenspelen.

En azo doen we dat als het vooruit moet gaan: half pakje speculoos verkruimelen in de cuttermasjien en verdelen op de taartbodempjes.


Opvullen met blokjes appel. Op aanraden van de mama van een collega: Cox-appelen. Ze zijn zo lekker fris en zuur dat elke andere appel eigenlijk geen kans meer maakt.


Over de taartjes een mengsel gieten van een paar losgeklopte eieren (ik denk 3, maar ik ben het alweer vergeten) met een derde van een blikje van die mierzoete gesuikerde gecondenseerde melk. En dan een half uurtje in de oven. Uit de vormpjes plukken en laten afkoelen


En er dan een beetje bloemsuiker over strooien en een toefje slagroom erop. Koffie met taartjes, iemand?




Hartige taartjes met artisjok, tomaat en champignons

Ik zag deze morgen in de Colruyt van die individuele aluminium vormpjes en ik had eergisteren naar de GBBO gekeken, en  het kon vandaag weer niet allemaal rap genoeg en door elkaar gebeuren. Terwijl de gratin van de vorige post in de oven stond te pruttelen heb ik een rol bladerdeeg in stukken gesneden. 



Uit één zo'n vel heb ik vijf redelijke rondjes gehaald.Voor een neuroot als ik is dat een probleem. Vijf is namelijk geen getal als het op eten aankomt. In mijn wereld gaat alles per zes porties. Maar ik heb dat opgelost, ikke.

 

Voor de vulling: stukjes artisjok, stukjes halfgedroogde tomaat, gefruite ajuintjes en champignons gebakken met wat look overgieten met een mengsel van drie losgeklopte eieren en wat room, peper en zout.


Een goed half uurtje in de oven op 170 graden en uit de vorm halen (dat gaat heel gemakkelijk als je zoals ik razend intelligent bent en bakpapier gebruikt in de vormpjes) om op een rooster verder te laten afkoelen. 't Zijn schatjes.



Eten voor den export: crème van artisjok en aardappelgratin met sjalotten

Mijne maat in Zottegem heeft vanavond bezoek in huis en ik zorg voor teten. Er was een tijd dat ik dat wel vaker deed. Op feestjes van vrienden gaan koken en zo. Ik deed dat graag: met iemand anders zijn geld boodschappen doen en dan eens helemaal loos gaan voor 20, 30 of zelfs 100 man. Mij allemaal gelijk.

Ik wou er geen bijverdienste van maken. Ik kook alleen zo ontzettend graag en ik wou mezelf ook wel testen. Hoe goed kon ik dat eigenlijk allemaal coördineren? Kreeg ik dat wel allemaal voor elkaar? Ja dus, dat ging. Maar op den duur werd ik gebeld door vrienden van de gasten van mijn vrienden, mensen waar ik nog nooit van gehoord had. En om daar dan van veurdevoorniet mijn nestel te staan afdraaien, daar werd ik eigenlijk niet echt gelukkig van. Ik heb me meer dan eens de bedenking gemaakt dat als je de centen hebt om met drank en tafeldecoratie te smijten en een nieuw kleedselke met bijpassende gellnagels te kopen, je dan ook maar bereid moet zijn om voor de catering te betalen. Of anders niet te feesten. Of zelf te koken. Enfin, er zelf geld voor vragen was echt zwartwerk. En dat zag ik niet zitten. Dus nee, ge moet mij niet meer bellen. Ik doe het toch niet meer.

Ik kook nog wel eens "voor den export" voor hele goede vrienden (ik heb ondertussen ook geleerd wie dat zijn) en familie. Voor de rest doe ik daar niets meer mee. Gezien de meneer uit Zottegem al bijna 18 jaar mijne maat is, valt hij onder de categorie "gij moogt mij alles vragen, gij". In dit geval: zelfs vlees klaarmaken, en iets met vis en zo. Niet dat ik er zelf van ga eten, maar ja, vandaag ruikt de keuken naar beenhouwerij.

Naast de afdeling vis en vleeswaren heb ik wel nog een aantal bijgerechten klaargemaakt die hier wel kunnen staan.

Voor bij den aperitief is er een crème van artisjok. Daarvoor heb ik een potje artisjokbodems in de cutter gedaan met flink wat platte peterselie, een dikke soeplepel of twee mascarpone, peper en grof zout en wat limoensap.


Het resultaat is iets heel fris voor op een toastje.



Voor bij de osso bucco heb ik een aardappelgratin gemaakt. Daar valt niet veel over te vertellen: rauwe aardappels in dunne schijfjes (keukenrobot, ah ja!) in een schaal leggen, overgieten met een mengsel van room, peper, zout en fijngemalen look, een laagje fijne schijfjes sjalot en wat gemalen kaas erover. Repeat een keer of vier na elkaar:


En dan in de oven laten pruttelen op goed 170 graden en ik weet niet meer hoe lang maar 't zal toch al rap een drie kwartier geweest zijn. Mens, ik heb goesting om dat korstje er af te trekken om zo op te peuzelen. En goed ruiken dat dat doet...!


maandag 14 oktober 2013

Veel te voze vettige chocoladecake met chocoladeganache

Ganache, dat is een woord dat ze tijdens mijn absoluut favoriete televisieprogramma ever voortdurend gebruiken. En dan hebben ze over chocolade temperen en vooral niet in de frigo zetten want dat moet blinken en zo en dan zit ik met open mond en al kwijlend naar de televisie te kijken van de goesting en dan geraak ik daarna (of zelfs tijdens) al compleet gefrustreerd omdat ik niet nu direct kan leren soezen maken en dat ik morgen moet gaan werken maar dat ik eigenlijk liever zou bakken enzovoort.

Bon, ganache dus.

Klassiek cakedeeg met chocoladepiellekes van bij AVEVE* en een soeplepel cacaopoeder in een met bakpapier bekleedde springvorm gedaan (bakpapier aan de binnenkant, voor alle duidelijkheid!). Vastplakken met wat vetstof . Dat lukt prima: klontje boter over de binnenkant van de ring wrijven en beetje bodem van de bakvorm instrijken zodat uw papier goed op zijn plaats blijft plakken. Dat is dus geheel gratis en voor niets de tip die u uren frustratie bespaart als u ooit een bakvorm moet afwassen.


Ik zou het daarbij kunnen laten en gewoon die hele smosboel zo naar binnen lepelen. Niets smaakt zo lekker als mals rauw cakebeslag met verse boter. Niets!

Maar omdat dat nogal moeilijk ontvormt, zo'n hoop deeg, heb ik dat spel dan toch maar eerst een 40 minuten in de oven geparkeerd. Op 180 graden, maar baktijden en baktemperaturen zijn hier ten huize nooit echt een exacte wetenschap. In de gaten houden dus!

Voor de ganache heb ik een paar honderd verschillende recepten gevonden, wat mijn bovenkamer niet kan verwerken. Ik heb dan maar 100 gram donkere chocolade gesmolten met een goeie deciliter room een een paar klontjes boter (een gram op 20-30 schat ik). Eenmaal alles mooi gesmolten over de taart gieten en een beetje doen alsof je gelooft dat je dat egaal gaat krijgen en dat zag er uiteindelijk zo uit:



Ik heb ze zo naar het stadscentrum getransporteerd en daar uit de vorm gehaald. Er is nog een beetje over, maar ge gaat u toch moeten haasten als ge een stukje wilt.


* Weet iemand eigenlijk hoe je dat nu best uitspreekt, AVEVE? Is dat Aahveeeveee, of Avève of noganders? 't Is maar dat ik mij dat al jaren afvraag.

zondag 13 oktober 2013

De dag waarop eindelijk flappen werden gemaakt

Ah ja, mijn overbuurman was hier op bezoek om mee te vieren dat Meneer J een nieuwe job heeft. En ik had een pakje van die bladerdeegvellen uit de vriezer gehaald om er kaasstengels mee te maken.

De rest had ik een beetje per accident in de koelkast gelegd ipv in de diepvries, en nu zat ik hier dus met wat overschot waar ik nog iets mee moest aanvangen.

Mijn collega doet zo af en toe eens van die Tupperware-affairen, en via haar had ik nog een tweede pottenlikker (serieus goed gerief, dat) en een machientje om gevulde flappen mee te maken gekocht. Dat dit lag hier al een klein jaar in de kast en de vage plannen die ik had om er iets mee aan te vangen werden steeds vager en het ding verschoof naar een donker hoekje in de kast van verloren gelopen ambities. 't Is een grote kast, ja.

Vandaag was echter de dag waar flappen gemaakt zouden worden. Zoals wel vaker op een zondag haalde ik de koelkast leeg op zoek naar verloren schatten. 't Viel nogal mee deze week, ik had me niet bewusteloos gekocht in de groentewinkel in de Volderstraat. Van wat witlof, een ui en wat selder uit de vriezer heb ik soep gemaakt. Bleef nog over: een grote portabello, wat geraspte kaas en nog een paar prutsen.

Ik heb de champignon in kleine stukjes gesneden en net niet laten aanbranden met een halve fijngesnipperde ui en wat look.


Dan een vel bladerdeeg in de muil van het machientje leggen en daar een soeplepel vulling in doen. Bestrooien met wat geraspte kaas en machientje dichtklappen. Goed duwen en denken dat je een vals gebit aan het fabriceren bent.



Randje deeg wegpitsen en flap voorzichtig uit het machientje halen. Inkwasten met wat losgeklopt ei en bestrooien met wat maanzaad en grof zout. Schoon hé?

                               

Ik had nog een beetje extra bladerdeeg over en ik zou kunnen liegen over het feit dat die strookjes er opzettelijk zo slordig uitzien, maar ondertussen lag de laatste lap al wat te lang op het aanrecht om er nog netjes mee te kunnen werken. In elk geval: laatste 2 porties ingekwast en bestrooid met geraspte kaas en op een bakplaat gelegd. De afgepitste restjes heb ik nog doorgekneed met de rest van de kaast om er balletjes van te maken, maar dat mag u meteen vergeten: werkt niet. Van geen kanten.


De flappen zaten goed 25 minuten in een oven op 180 graden, de restjes heb ik er na een kwartiertje baktijd bijgestoken. Ik ben buiten mezelf van trots over het resultaat en ik heb een vermoeden dat de flapjesmachine een ereplekje gaat krijgen. Nailed it!


Rode kool

Bekentenis van de dag: tot voor een paar maand had ik nog nooit zelf rode kool gemaakt. De mama doet dat voor mij, en levert dat dan netjes af in pottekes voor de vriezer, en ik zeg daar geen nee tegen. Een tijdje geleden vond ik het eigenlijk schaamtelijk dat ik mij daar nog nooit aan gewaagd had. Ik vond toen het recept van Meus. En ik weet niet wat er fout liep, maar 't was behoorlijk degoutant. Ligt dat aan de rode wijn of aan de aalbessen? Of waarschijnlijk aan de kruidnagel waar ik echt niet happig op ben?

Een beetje een ontmoedigend experiment, dus. Maar kijk: de tweede poging lijkt beter te lukken. Ik heb me nu gebaseerd op een oerklassieke versie uit "De keuken van ons moeder":

  • Halve rode kool in frutsels snijden
  • 2 uien en 4 appels fijnsnijden en bij de kool doen
  • 450 ml water erbij en 150 ml azijn
  • Opzetten op een zacht vuurtje



Na twee uur pruttelen ruikt dat hier echt behoorlijk lekker. Op hoop van, deze keer.



dinsdag 8 oktober 2013

Nigella zegt dat ze lekker zijn: breakfast bars

Nigella en ik zijn vriendjes op Facebook. Enfin, toch zo ongeveer. Ik ken er die allergisch op het mens reageren, maar ik ben eeuwig verliefd. 't Is eerder softporno in de keuken en ze smost soms een beetje raak. En zo elke nacht uit uw bed komen om nog wat spul dat druipt van de room en de boter in uw mond te proppen,'t zal ook wel niet echt gezond zijn.

Maar los daarvan: ik hou van die nonchalante stijl (en ik vraag me al jaren af waar ze haar kleren koopt want volgens mij zou ik daar ook schoon mee zijn). En ze heeft van die supergemakkelijke foefjes om dingen snel en simpel te doen. My cup of tea, zowaar.

Dit stond op haar website en ik had nog een handvol dit en een greep van iets anders en ik heb dat dus bij elkaar geroerd:

 1 blikje gecondenseerde melk, opgewarmd in een pannetje.
250 gram havermoutvlokken en omdat ik er niet genoeg meer in huis had heb ik het gewicht aangevuld met kant-en-klare muesli
75 gram kokos had ik niet in huis, dus heb ik dat gewoon weggelaten
100 gram gedroogde veenbessen (soms verschiet ik zelf van wat er in mijn kasten begraven ligt)
125 gram pitten en zaden, in dit geval pompoen en zonnebloem
125 gram ongezouten pindanoten.

Droge ingrediënten mengen - ik wou dat zo al uitlepelen, eigenlijk.


En dan mengen met de opgewarmde gecondenseerde melk en beetje platduwen in de vorm (als ik geen silicone beste maat zou hebben zou ik een stenen schaal met bakpapier bekleden denk ik. Maar ik moet daar niet echt over nadenken, want ik heb een silicone beste maat) en dan de oven in voor een uurtje op zo'n 130 graden.


Uit de oven halen en geduld hebben voor je de boel in blokjes snijdt (ahum, ja, geduld, dat zit dan weer niet in mijn bakschuif). En dan vond ik dat ik ook eens decoratief moest doen. Ik bespaar u de rest van mijn prentjes. U zou daar zeer blij om moeten zijn.


Aan de collega's: ze staan klaar voor morgen.

Merci Nigella