vrijdag 29 november 2013

Pastasaus met aubergines en olijven

Terwijl de quiches vrolijk in de oven pruttelen heb ik nog wat groenten bij elkaar gescharreld en er een portie pastasaus mee gemaakt. Dat meneer J gisterenmiddag en gisteravond al pasta at is geen bezwaar. Hij kan dat elke dag eten, die mens. Zegt hij. En voor 't gemak neem ik hem op zijn woord.

Uitje fruiten in olijfolie en dan bijvoegen:

  • een teentje look (maar dan uit een tube, de verse look was op!)
  • een dikke koffielepel zelfgemaakte chiliolie
  • een in kleine blokjes gesneden aubergine die ik een half uurtje in gezouten water liet trekken en daarna liet uitlekken
  • een handvol olijven in stukjes gesneden
  • een klets witte wijn om te blussen
  • een blik biotomaten
  • wat gedroogde groene kruiden
  • ik wou er nog kappertjes bij doen maar ik kreeg de bokaal niet open.
Beetje laten pruttelen. Klaar!







De Sinterklaasversie van broodpudding: met kaneel, amandelen en abrikozen

Het is te merken dat Meneer J vaak op de hort is: het brood blijft liggen. Ik schaam mij diep, maar hier lag gewoon nog een haast volledig onaangeraakt brood op de kast, en eenmaal ouder dan een halve dag heb ik daar al geen zin meer in.

Enfin, terwijl de quiches stonden te bakken heb ik dus maar dat brood aan frutsels getrokken, samen met een koffiekoek die was blijven liggen. En toen dacht ik: moest ik nu eens voor een feestelijke versie gaan? En heb ik achtereenvolgens een 100 gram muesli, evenveel amandelpoeder, een half pakje speculaas, kaneel, vanillepoeder en bruine suiker toegevoegd. met ongeveer een kleine liter melk alles netjes tot een papje geroerd en daar heb ik dan nog een paar handen vol gedroogde abrikozen in stukjes bij gedaan.


De truck (ik moest dat woord opzoeken, ik wou truuk schrijven maar dat zag er zo raar uit) met het korstje kent u al: schellekens boter en een laagje bruine suiker erop. Deze stond 45 minuten in de oven op 200 graden en gaat deze namiddag ook mee naar de mensen van Modus 30.


Modus 30: quiches met erwtjes, schapenkaas en rode ui

Elke laatste vrijdag van de maand organiseren een paar enthousiastelingen uit de buurt tegenwoordig een after work / after school - drink/dink in Gentbrugge onder de noemer Modus 30. De eerste aflevering moest ik missen, nummer twee was bijzonder gezellig. En vandaag is't nummer drie. Mijn hoofd staat helaas niet erg naar gezelligheid (gisteren was een fijne dag, maar de autorit terug over de snelweg heeft me genekt), maar de vorige keer had ik quiches gebakken en die waren zo snel op dat ik beloofd had om dat deze keer opnieuw te doen.

Ik heb een nieuwe hobby als het op quiches aankomt en maak ze nu in individuele porties. Rondjes snijden en wat puzzelen en plakken resulteert in zes à zeven exemplaren per rol deeg, dus dat valt goed mee.

De vulling bestaat uit beetgaar gekookte erwtjes, blokjes schapenkaas en rode uien. Die laatste heb ik in min of meer fijne triepkes gesneden, aangestoofd in de boter met wat peper en grof zout en, eenmaal gaar, een koffielepel honing. Beetje laten aanbakken en klaar!


Daarover giet je een mengsel van eieren en room (18 eieren en anderhalf doosje room in dit geval, voor 30 stuks - dat leek me toepasselijk), losgeklopt en bijgekruid met zout en peper. Na 25 minuutjes in de oven op 200 graden ziet dat er zo uit:


De aluminium bakjes kocht ik bij Colruyt en kan je gewoon hergebruiken.

dinsdag 26 november 2013

't Is crisis voor iedereen: de spaarzame huisvrouw maakt vinaigrette

Ik ben niet altijd even netjes met eten, ik. Ik koop teveel dat ik dan niet verwerkt krijg, en ik gooi als resultaat teveel weg. Maar er zijn een paar experimenten die voor mij compleet onweerstaanbaar zijn als het op spaarzaamheid aankomt.

Als ik voor de tomatensaus een paar blikken tomaat nodig heb, dan doe ik na het leegkappen ervan een beetje water in blikje één en spoel ik dat daarmee om. En dan giet ik dat over in blikje twee, enzovoort. Zodat ik zo goed als al de tomaten mee heb. 't Is een belachelijk zicht maar het maakt me op één of andere manier gelukkig.

Het laatste beetje ketchup moet aan hetzelfde proces geloven. Of ik doe er wat Whisky bij en een soeplepel mayonaise en sta dan als een gek te schudden om er coctailsaus van te maken.

En dan is er nog de mosterdpot. Never, ever gooien we een mosterdpot met nog wat restjes mosterd erin weg. Hier doen we daar wat olie en azijn  in, en wat gesnipperde sjalotten, en grof zout en peper. En dan goed dichtdraaien en een kwartiertje mee door de living dansen op een vrolijk muziekje.



Ik weet het, ik zou dat hier niet mogen publiceren wegens werkelijk te debiel voor woorden. Maar wegens vandaag geen enkele serieuze stuip zal u het toch hiermee moeten doen.

maandag 25 november 2013

Maple Leaf Cookies

Here goes. Not in the habit of writing in English, but since I baked these because I miss my Canadian friends I felt I should at least try.

In Dutch, the recipe can be found here. Meet Piet, while you are at it.

Mix 125 grams of plain flour with 80 grams of soft butter, 10 grams of vanilla sugar and 50 grams of icing sugar. Knead well, make a sausage, wrap in clingfoil and let the dough chill in the fridge for about 20 minutes.

The recipe tells you to slice the roll into separate cookies, but since I have an acute Canadian crisis, I decided to roll out the dough and use my maple leaf cookie cutter (just had to have that, even when it meant buying a box full of leaf shapes I'm never going to use). Brush a bit of egg yolk over the top and sprinkle with a tiny bit of caster sugar.

Shove in the oven at 180 degrees for about 15 minutes. It's not really necessary to let them cool down completely before eating them.



zaterdag 23 november 2013

Te simpel voor woorden: tapenade

Verzamelen geblazen voor de loslopende troepen in de koelkast en de voorraadkast:


Olijven, zongedroogde tomaatjes, een paar walnoten, de laatste artisjokken uit het bokaaltje, een goede greep verse basilicum, scheut olijfolie, grof zot en een paar draaien van de pepermolen.


Op toastjes, bij pasta, op een stuk stokbrood met wat kaas en dan de oven in... Ik ga daar ooit eens rijk mee worden, met die dingen.

donderdag 21 november 2013

Op zoek naar de perfecte terrine: terrine met noten, champignons en zure augurken.

Hoog op het lijstje "dingen die ik mis" staat paté. Zo van die paté met brokken in, voor op een stuk stokbrood. Ik heb al een paar nepversies geprobeerd, maar het is nooit echt wat ik zoek en zeker die voorgeprepareerde smeerpotjes smaken soms ronduit voos.

Ik had al een experiment gewaagd met rode linzen. En dat was lekker, maar een beetje aan de droge kant. Ik dacht dat ik dat eens opnieuw moest proberen, maar dan met champignons in of zo. En zo vond ik vandaag deze pagina. Ik wist niet direct wat Noix de cajou waren en tegen dat ik het had opgezocht had ik net de laatste cashewnoot in huis naar binnen gespeeld. Changement dus maar weer.... ach ja.

Twee sjalotten en een halve rode ui in de cutter fijnmalen, 250 gram champignons idem. Boel op het vuur zetten met wat peper, zout en een fijngesnipperde teen look. Met een beetje olijfolie wat laten garen.

100 gram walnoten in de cutter en mengen met 50 gram hazelnotenpoeder, 30 gram parmezaanse kaas (dat was toevallig een restje dat ik al gemalen had) en 45 gram gewone gemalen kaas, 30 gram chapelure en een ei. Daar dan de champignonmix bij doen. Omdat ik dacht dat dat nogal flauw zou smaken heb ik ook een handvol zure augurken in de cutter gedaan en die toegevoegd.

Terrinevorm inboteren en met bloem bestrooien. Het mengsel erin doen en een beetje aandrukken en dan met deksel erop 45 minuten in de oven op 180 graden. Omwille van de augurken (vermoed ik) dacht ik op het einde van de baktijd dat de terrine nog niet gaar genoeg was en heb ik ze nog een extra 10 minuten gegeven zonder deksel. Living on the edge!

Kwam heel makkelijk uit de vorm, eigenlijk. Ik zal nog laten weten hoe het smaakt.




woensdag 20 november 2013

Prullen met de pastamachine

Een paar weken terug moest ik voor de zoveelste keer zuchten toen de onderste keukenlade openging. Daar staat al sinds ik hier woon mijn pastamachine, en ze is daar nog niet echt veel uitgekomen. Mijn excuus: ik kon nergens de klem vinden waarmee je de machine aan het aanrecht kan vastklemmen. En zonder klem is dat moeilijk werken want eigenlijk zou ik zelfs met klem al drie handen willen hebben om het geflikt te krijgen.

Vervangen bleek niet zo simpel. Ik kreeg de machine ooit cadeau van de mama, die niet meer zo zeker was waar dat spel vandaan kwam (de Makro, denkt ze). In geen enkele van de kookwinkels waar ik ben langs geweest (geloof me, dat zijn er niet weinig) hadden ze hetzelfde merk. En het internet bood wel allerlei hulpstukken, maar geen klem. En de Italiaanse producent had een website waar iemand een boete voor zou moeten krijgen. De mama vond uiteindelijk een oplossing bij de kookwinkel net buiten Harelbeke. Mevrouw zou een klem voor mij bestellen, al kon ze niet garanderen wanneer die zou arriveren. Ach ja, na zeven jaar wachten maakte dat niet echt veel uit.

Dit weekend zat ik in het kader van de nood aan orde in mijn persoonlijke chaos op zolder mijn materiaalkoffers uit te sorteren. De borstels bij de borstels, de tape bij de tape, de schroevendraaiers bij de schroevendraaiers en de klemmen .... yep! De mama mocht bellen naar de winkel om de bestelling te annuleren en ik had geen enkel excuus meer om me niet opnieuw aan het pastaslingeren te wagen.

Het recept haalde ik bij Jamie. Een ei per 100 gram bloem. Hou vooral rekening met de instructie over het inbloemen van de pastavellen na elke rolbeurt. Ja, ik spreek uit ondervinding.




Op dat moment realiseerde ik me dat ik die slierten ergens moest kunnen laten drogen. Meer dan drie seconden vooruit denken is moeilijk op 't moment, maar gelukkig is er niets mis met mijn improvisatietalent.


Voor morgen: verse pasta.

zondag 17 november 2013

Zolang we koken is er hoop: simpele salsa voor de mannen

Duiken hier deze namiddag zo'n beetje op het onverwacht een bende venten op, met een spelletjesdoos onder hun arm. Meneer J moest vaststellen dat het café om de hoek dicht was en dus moest er  uitgeweken worden voor de spelletjesnamiddag.

In een raptje naar de Turkse groentenwinkel dus, en een zak chips gehaald, en spul voor een miniversie van de quiche met aardappel en artisjok en geitenkaas, maar dan met prei (don't ask).


En omdat ik nog iets fris wou serveren: een rode ui fijngesnipperd en gemengd met een in blokjes gesneden avocado, een halve tomaat en wat koriander. Beetje citroensap, grof zout, peper, truffelolie. Voor op een toastje.


Ik ben niet blijven kijken hoe ze het binnenspeelden want mijn hoofd is ontploft en ik moest me dringend op de zolder gaan bezighouden terwijl hier beneden de verraders de mensheid van de kaart aan het vegen waren in een epische aflevering van Battlestar Galactica (iets met vliegers en kaarten en een regelboek dat dikker is dan de meeste van mijn kookboeken, ik kan er niet van wakker liggen). 't Waren beleefde mensen want het was allemaal op.


zondag 10 november 2013

Parfait met koffie

Nog zoiets dat ik absoluut niet lust: koffie! Ik ruik het graag, maar ik heb in mijn hele leven nog geen tas koffie gedronken. Ik lust geen mokka-ijs, geen café-noire koekjes, geen Arabierkes, geen stout. Niks dat zelfs maar in de verre verte naar koffie smaakt. Ieuw! Echt.

Maar! Ik kan naar het schijnt wel heel erg lekkere koffieparfait maken.

Nodig:

  • 8 eierdooiers
  • 200 gram suiker
  • een deciliter sterke koffie
  • een halve liter volle room
Je laat de koffie met de suiker inkoken tot 1/3de van het volume. De dooiers klop je op tot ze bleker van kleur worden en dan doe je iets wat volgens mij behoorlijk riskant is maar toch werkt: je laat de gootsteen halfvol koud water lopen en zet de kom met de losgeklopte dooiers er in. Je giet er langzaam de koffiesiroop in terwijl je blijft mixen (met een steelpannetje gaat dat makkelijk) tot alles afgekoeld is. En dan roer je er de stijfgeklopte slagroom door.

Hoe serveren? Ewel ja, ik had hier nog zes van die kleine mokkastasjes. En ik vond dat nogal toepasselijk.


Ze zitten nu in de diepvries, klaar voor morgen. We zijn met zeven, maar ik ga daar vanzelfsprekend niet van proeven :)

Tricolore patatjes

Staat op het menu: puree!
Ik vrees dat vier kilo aardappels wat veel is voor zeven mensen, maar dat zien we dan morgen wel weer.

Een derde heb ik gemengd met geblancheerde en gestoofde spruitje (met ui en boter en zo), een deel natuur en een deel met een in de oven geroosterde butternutpompoen en mosterd.


Klaar voor de oven morgen.


Belangrijk bezoek en opzij gezette principes

Geloof het of niet, maar er staat een everzwijn op de stoof te pruttelen. En nee, ik ga daar niet van eten, maar mijn bezoek morgen is niet zo heel erg veggieminded, en ik ga dat niet erg vinden. Want ik heb met hen iets te vieren.

Dat ik hier nu zit te blinken in mijn eigen paleis is ook voor een deel aan hen te danken. Sinds jaren en dag partners in crime van mijn moeder, altijd klaar om te helpen, altijd daar voor ons. Meer dan dertig jaar vriendschap. Daar kan - helaas - geen everzwijn tegenop. Ik beloof plechtig dat ik er heel veel groensels tussen ga smokkelen en zo.

Smakelijk!

zondag 3 november 2013

Restjes: pasta met prei en mascarpone

Er was nog een beetje over van dit:


En er was nog wat mascarpone over (van op de toastjes met groene asperges).
Ik heb een groot pak pasta gekookt en de pasta gemengd met de mascarpone, peper en zout. De prei, uien en sjalotten heb ik verdeeld over een paar diepvriesdoosjes. Daar heb ik de pasta over gedaan, en een paar groene asperges die ook nog over waren van gisteravond.


Genoeg voor twee grote en één kleine portie. Netjes in de vriezer gepropt, voor als de stuipen het eens laten afweten.


Leef u uit met boter: koekjestaart

Serieus, aan het "recept" ga ik niet veel woorden vuil maken. Zachte boter opkloppen met poedersuiker, laagjes bouwen van in melk gedrenkte koekjes (met wat amaretto, maar ge doet daar natuurlijk ferm uw goesting mee) met elke keer een laag botercrème ertussen.

De leutigheid zit hem vooral in het prollen met boter. Ik ging een beetje overboord met mijn spuitzak, ja. Maar ik heb mij wel serieus geamuseerd :)


vrijdag 1 november 2013

Voorbereidingen Feestje: prei in de oven, confituurrol en eierensla

Morgen komt er schoon volk proeven van de bieren die ik uit Denemarken heb meegesleept. In principe kan dat ook gewoon zonder veel spel aan, maar ge kent mij ondertussen al een beetje. Er moet en zal gekookt worden. Losjes Deens geïnspireerd wordt dat, maar dan wel heel losjes.

Zijn al in opbouw:

Prei voor in de oven

Tuuten prei in stukken snijden die allemaal ongeveer dezelfde hoogte zouden moeten zijn, al is dat vooral theorie en praat voor de vaak. Ik heb al die stukken rechtop in een sauteuse gezet, een scheut water erin tot ze half onder staan en dan een goeie tien minuten laten garen.

Daarna heb ik de stukken prei overgeheveld naar een stenen taartvorm. Vanzelfsprekend had ik tuuten tekort om de schaal helemaal te vullen en dus heb ik er in vier gesneden uien en sjalotten tussen gepropt. Ik moet eerlijk zeggen: dat ziet er heel schoon uit.

Na het assemblagewerk de boel debrizzeld met olijfolie en afgekruid met peper, grof zout en wat kurkuma. Ik heb ook een teen look in fijne reepjes gesneden en in elk preistronkje zo'n lookdingske gestoken.

Dat ga ik nu de hele nacht laten trekken om dan morgen mee in de oven te schuiven. Ik denk dat ik er op het laatste nog wat boter en misschien ook iets zoets (beetje esdoornsiroop of zo) ga over doen, zodat dat spel kan kleuren.


Confituurrol

Een kookboek dat ik aan frutsels heb gebakken toen ik nog thuis woonde was 40 succesrecepten van Liesbeth en Bie. Het ligt nog in mijn ma haar keukenkast en we hebben het aaneen moeten nieten wegens niet meer te vinden. Ik heb gelukkig nog een paar fragmenten van het recept in mijn eigen zwarte boekje staan. Zonder instructies, gewoon hoeveelheden. Maar zie: ook puur op memorie lukt dat perfect. Zelfs al kan het los vijftien jaar geleden zijn dat ik er mij nog eens aan waagde. 't Is gelijk met ne velo rijden hé...

Een volledig ei met drie dooiers en 125 gram suiker opkloppen tot het bleek en schuimig is geworden. Er 75 gram zelfrijzende bloem bij doen. En er dan voorzichtig de drie stijfgeklopte eiwitten onder spatelen. Ik heb een bakplaatje dat precies de juiste maat heeft, maar vroeger hadden we dat niet en knutselden we gewoon zelf een rechthoekig bakje van aluminiumfolie in elkaar en dat ging ook.

Het mengsel is ideaal een goede centimeter dik. Je schuift het in een oven van 200 graden, ergens tussen de 10 en de 15 minuten (afhankelijk van hoe warm 200 graden in jouw oven is). Hou goed in de gaten, lichtbruin is voldoende.


Leg een verse keukenhanddoek op het aanrecht en keer je bakplaat in een vloeiende beweging om. Pulk dan voorzichtig de folie van je koek. Smeer in met een laag confituur (in dit geval: aardbeien -rabarber). Blijf een beetje weg van de bovenrand.


Rol zo strak mogelijk op. En laat afkoelen. Morgen werk ik af met wat slagroom en chocoladekrullen.


Eiersla voor Smørrebrød

Ik ben van plan om toastjesvarianten van smørrebrød te maken en ik zie dat daar nogal vaak eieren in gebruikt worden. Dus heb ik vier hardgekookte eieren gekookt en in de cutter gedaan (jaja, eerst de pel eraf en zo) met wat mayonaise, fijngesneden bieslook, selderijzout en peper. Dat staat nu in een spuitzak in de frigo. Enig probleem is dat ik er niet van kan proeven. Ik haat, werkelijk met passie, hardgekookte eieren. Die struifsmaak, dat flauwe bloemige gevoel op je tong...; ieuw!!! Meneer J zal morgen proefkonijn mogen spelen. Als hij tenminste niet te zat is van met zijn minnares op de lappen te gaan :)